เป็นอย่างที่คิด
เฉินโม่พบเข้าจริง ๆ
ในอาคารร้างที่สร้างไม่เสร็จแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านของสิงไท่ซานราว 2 กิโลเมตร
มีชาวญี่ปุ่นชุดดำสี่ห้าคนกำลังรวมตัวกันอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
เมื่อเห็นพวกเขา เฉินโม่ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
เขาเรียกจิตสัมผัสกลับมา ก่อนร่างจะวูบหายไปจากจุดเดิม
…………
ขณะนั้น ภายในอาคารร้างที่สร้างไม่เสร็จ
ชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งซึ่งไว้หนวดสั้น ๆ ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่ม
เขาถือโทรศัพท์อยู่ในมือ สีหน้าเคารพนบนอบขณะรับสาย
“ครับ!”
“คุณโยชิมูระ โปรดเรียนท่านประธานด้วยว่า พวกเราจะไม่ขัดแย้งกับเฉินโม่เด็ดขาด!”
“ครับ!”
“คุณโยชิมูระ ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราจะถอนกำลังเดี๋ยวนี้!”
“ครับ!”
ชาวญี่ปุ่นคนนั้นถือโทรศัพท์ พลางพยักหน้ารัว ๆ
แต่ในขณะที่กำลังพยักหน้า
จู่ ๆ
ก็เห็นแสงวาบตรงหน้า
ชายหนุ่มคนหนึ่งพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาราวกับโผล่มาจากอากาศ!
“ถอนกำลังงั้นหรือ? พวกแกคิดจะหนีไปไหน?”
ผู้มาใหม่คือเฉินโม่ เวลานี้เขามองคนเหล่านั้นอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ
“นาย...”
ชั่วพริบตา ชาวญี่ปุ่นหนวดสั้นก็ยืนตะลึงงัน