ในเวลาเดียวกัน ณ เมืองตงเต่า จักรวรรดิญี่ปุ่นน้อย
ภายในโถงด้านในของศาลเจ้ายามาตะ โนะ โอโรจิ
“ตู๊ด ๆ ๆ...”
เมื่อได้ยินเสียงสายไม่ว่าง โยชิมูระก็กัดฟันแน่น (หากโทรศัพท์มือถือดับหรือถูกบีบจนแตกกะทันหันระหว่างคุยสาย ก็จะเกิดเสียงสายไม่ว่างแบบนี้ขึ้น แต่ทุกคนอย่าลองทำตามเด็ดขาด!)
เขาสูดหายใจลึก มือใหญ่สั่นระริกขณะมองมิยาโมโตะ ฮันโซซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน และเงาร่างงดงามไร้ที่ติของเทพใหญ่ยามาตะที่ลอยอยู่กลางอากาศ
“ท่านเทพใหญ่ ท่านประธาน...”
สีหน้าของทั้งสองย่ำแย่ถึงขีดสุด
ไม่นานนัก
“ปัง!”
โทรศัพท์มือถือของโยชิมูระก็ระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยฝีมือของเงาร่างเทพใหญ่ยามาตะ
โยชิมูระ “...”
“โอหัง! เฉินโม่คนนี้!”
“ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง!”
เทพใหญ่ยามาตะหัวเราะเย็นด้วยความโกรธเกรี้ยว แววสังหารปรากฏบนใบหน้างดงามไร้ที่ติ
“จะทำให้ศาลเจ้ายามาตะ โนะ โอโรจิของข้าสูญสิ้นงั้นหรือ?”
“คิดว่าค่ายกลแปดเศียรพิทักษ์วิญญาณคุ้มแคว้นที่ข้าวางไว้เป็นของประดับหรืออย่างไร?”
“หากมันกล้าข้ามทะเลมาสังหารจริง ข้าจะทำให้มันติดอยู่ในค่ายกลลวงตา ถูกมารในใจกลืนกินร่างกาย จนมาแล้วไม่ได้กลับ!”
มิยาโมโตะ ฮันโซเองก็กัดฟันกรอด ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์นัก
แต่เมื่อเห็นเทพใหญ่โกรธถึงเพียงนี้ เขาก็รีบปลอบก่อน “ท่านเทพใหญ่โปรดระงับโทสะ ข้าน้อยคิดว่าเฉินโม่แค่ขู่พวกเราเท่านั้น!”
“นี่เป็นกลอุบายที่ชาวแคว้นหลงใช้กันเป็นประจำ ท่านอย่าได้กริ้วเลย มันไม่กล้ามาหรอก”