“ฉัน...”
เจียงชิงเยว่คุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างบอบบางสั่นเทา
นางรู้สึกแสบร้อนบนใบหน้า
ราวกับถูกใครตบหน้าฉาดใหญ่ไม่รู้กี่ครั้ง!
ถึงตอนนี้แล้ว นางจะยังมองไม่ออกได้อย่างไร?
เป็นนางที่คิดไปเอง
เฉินโม่ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริง!
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ต่อให้เป็นประมุขสำนักคุนหลุนก็คงยังเทียบไม่ติดกระมัง?
ส่วนเซียนแท้อวี้ซวีกับจ้าวอู๋จี๋ก็คุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แรงกดดันนี้
แข็งแกร่ง!
แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
นอกจากความหวาดกลัวแล้ว ตอนนี้พวกเขายังรู้สึกอีกอย่าง
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่เง่า!
บำเพ็ญเซียนมาตลอดชีวิต แต่กลับเชื่อคำพูดของเจียงชิงเยว่เข้าได้?
นางเพิ่งบำเพ็ญเซียนมาได้แค่สองเดือนเองนะ
ถ้าเมื่อครู่พวกเขาดุนางสักสองสามคำ ขาของนายน้อยมู่หรงก็คงไม่ระเบิด
พวกเขาก็คงไม่ต้องมาคุกเข่าอยู่ตรงนี้ ราวกับลูกแกะรอถูกเชือด
“หืม? เจียงชิงเยว่ เป็นใบ้ไปแล้วหรือ? พูดสิ ฉันเป็นคนธรรมดาหรือเปล่า?” เฉินโม่เห็นนางเงียบไม่ตอบ จึงดีดนิ้วดังเป๊าะ
ชั่วพริบตาถัดมา
“พรวด...”
เจียงชิงเยว่ไม่ทันได้ตั้งตัว
ก็พ่นเลือดออกมาคำโต
ร่างทั้งร่างล้มลงกับพื้น ก่อนจะกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้