คำพูดเรียบ ๆ เพียงประโยคเดียวนี้ เมื่อเข้าหูหลินหว่านเอ๋อร์กลับไม่ต่างจากเสียงฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ!
หลินหว่านเอ๋อร์เบิกตากลมงามดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง
“เธอ... เธอรู้ได้ยังไงว่าเก้าอี้ฉันร้อน?”
“ฉันรู้แล้ว เป็นฝีมือนายใช่ไหม?”
เฉินโม่ตอบเสียงเรียบ “ฉันบอกเธอแล้ว ให้ออกไป”
“นาย...”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหว่านเอ๋อร์ก็เข้าใจทุกอย่าง
หมอนี่เป็นคนแกล้งเธอเอง
ความโกรธพลุ่งขึ้นในใจราวกับไฟลุกพรึ่บ
เธอแทบอยากระเบิดอารมณ์ใส่ตรงนั้น ด่าหมอนี่ให้ยับ
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็ฝืนกลืนมันกลับลงไป
ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง เธอจะอาละวาดได้ยังไง?
จะให้ตะโกนเสียงดังว่า “ไอ้สารเลวนี่เอาก้นฉันไปนาบเก้าอี้” หรือไง?
เธอเป็นถึงคุณหนูตระกูลหลินผู้สูงศักดิ์ ถ้าเรื่องแบบนี้แพร่ออกไป ภาพลักษณ์นางฟ้าของเธอยังจะเหลือไหม?
“นาย... นายชื่ออะไร?”
“เฉินโม่”
“เฉินโม่สินะ? ได้ ฉันจำชื่อนายไว้แล้ว!”
หลินหว่านเอ๋อร์ย่นปากน้อย ๆ อย่างโมโห คว้าแท็บเล็ตกับกระเป๋าขึ้นมา แล้วหันไปนั่งแถวหน้าฝั่งตรงข้ามของห้องเรียน
เธอโกรธจริง ๆ
ตั้งแต่โตมา ไม่ว่าไปที่ไหนก็มีแต่ผู้ชายรายล้อม คอยเอาอกเอาใจทั้งนั้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เจอผู้ชายอย่างเฉินโม่ที่ไม่เพียงรังเกียจเธอ แต่ยังใช้กลอุบายแกล้งเธออีก!
คอยดูเถอะ เฉินโม่ นายคอยดูไว้!
คุณหนูคนนี้จะจัดการนายให้สาสม!
เมื่อเห็นแผ่นหลังของหลินหว่านเอ๋อร์ที่ทั้งโกรธทั้งอับอาย เฉินโม่ก็ละสายตากลับมาแล้วอ่านนิยายต่อ
ก็แค่เด็กสาวคนหนึ่ง ไม่ได้ทำให้เขาใส่ใจเลยสักนิด
…………
พริบตาเดียวก็ถึงเที่ยง การประชุมประจำชั้นจบลง