เฉินโม่โบกมือ
ประตูก็เปิดออก
หลินชางไห่ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นศพของกุ่ยเซียวเหยาวางอยู่ข้างเฉินโม่ เขาก็ชะงักงันไปทันที
“อาจารย์ นี่มัน...”
“ไม่ต้องถามมาก พูดมาเลย มีข่าวดีอะไร?” เฉินโม่เอ่ยตรง ๆ
“เอ่อ...”
หลินชางไห่รีบล้วงกล่องหยกประณีตใบหนึ่งออกจากอก แล้วยื่นให้เฉินโม่
“อาจารย์ บังเอิญจริง ๆ ครับ พวกเราเพิ่งกลับมาได้ไม่ถึงชั่วโมง ลูกชายผมก็โทรศัพท์มาหาแล้ว”
“เห็ดไหมอายุร้อยปีหาเจอแล้วครับ นี่ไง เขาเพิ่งเอามาส่งเมื่อครู่นี้เอง”
ดวงตาเฉินโม่เป็นประกาย
เขาโบกมือทันที กล่องของขวัญก็มาอยู่ในมือ
เมื่อเปิดออกดู
เห็ดไหมมีสีขาวนวลทั่วทั้งดอก รูปร่างคล้ายตัวไหมที่ขดตัว เนื้อเนียนนุ่ม และมีสรรพคุณทางยาอ่อนโยน
“ไม่เลวเลย คุณภาพใช้ได้!”
เฉินโม่เอ่ยชม
หลินชางไห่ยิ้มอย่างโล่งใจ “อาจารย์พอใจก็ดีแล้วครับ”
เฉินโม่ยิ้มเล็กน้อยแล้วปิดกล่องของขวัญ “เสี่ยวหลิน ทำได้ดีมาก ให้ลูกชายของเจ้าหาเก็บต่อไป มีเท่าไรก็เอามาทั้งหมด!”
“ครับ เขายังไม่ไปไหน เดี๋ยวผมไปบอกเขาเดี๋ยวนี้เลย” หลินชางไห่รีบตอบ
เฉินโม่โบกมือ
หลินชางไห่เดินจากไปอย่างเบิกบาน
หลังจากเขาออกไปแล้ว เฉินโม่ก็เก็บเห็ดไหมอายุร้อยปีลงในแหวนเก็บของ
ตอนนี้เมื่อได้โสมมนุษย์น้ำแข็งพันปีมาแล้ว วัตถุดิบยาก็ครบทุกอย่าง
เริ่มหลอมเมล็ดธรรมได้แล้ว แต่คืนนี้ช่างมันก่อน
จัดการไอชั่วร้ายหยินที่ผนึกศพนี้ไว้ก่อน!