หวังพั่งจื่อยืนอยู่หน้าห้องเรียน ในใจพลันยินดีจนแทบคลั่ง
เมื่อเห็นร่างงามล้ำเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
เขาสูดหายใจลึก จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนฝืนยิ้มอย่างที่คิดว่าเปี่ยมเสน่ห์และอ่อนหวานที่สุด
“เจียง...”
แต่เขาเพิ่งเอ่ยได้คำเดียว
เจียงอีหนั่วก็ชิงพูดขึ้นก่อน “เพื่อนนักเรียน ช่วยหลีกทางหน่อยได้ไหมคะ?”
หวังพั่งจื่อแข็งค้างอยู่กับที่ทันที
รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อ
เขามองเจียงอีหนั่วอย่างเหม่อลอย ความกระอักกระอ่วนและอับอายพลันถาโถมไปทั่วร่าง
หลีกทางงั้นเหรอ?
ที่แท้เธอไม่ได้ตามเขามาเลย แค่บังเอิญจะมาห้องหนึ่งของคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการเหมือนกันเท่านั้น!
“เจ้าหมูน้อย ยืนเหม่ออะไรอยู่? ช่วยหลีกทางหน่อยสิ ขวางทางพวกเราแล้ว” ซูเสี่ยวเมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ เร่งเขา
“คะ...ครับ” หวังพั่งจื่อเค้นคำออกมาสองคำ ฝืนยิ้มออกมาได้น่าเกลียดเสียยิ่งกว่าร้องไห้
หญิงสาวทั้งสองเดินเข้าไปข้างในทันที
ดวงตากระจ่างใสของเจียงอีหนั่วกวาดมองผู้คนไปมาอย่างร้อนใจ หวังจะพบร่างคุ้นตาร่างนั้นให้ได้
เดิมทีเหล่านักศึกษาชายทั้งห้องกำลังพักกลางวันบ้าง พูดคุยเล่นกันบ้าง พอเห็นเจียงอีหนั่วก็พลันคึกคักขึ้นมาทันที
“เชี่ย! ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? นั่นเจียงอีหนั่วไม่ใช่เหรอ?”
“ตัวจริงด้วย! น้องสาวแท้ ๆ ของเจียงชิงเยว่ ดาวมหาวิทยาลัยชั้นปีสาม เป็นเทพธิดาคนใหม่ของรุ่นเรานี่นา!”
“สวยเกินไปแล้วมั้ง? บุคลิกแบบนี้ งามสะดุดตากว่าในรูปเป็นสิบเท่าอีก! ทำไมถึงมาห้องเราได้ล่ะ?”
เหล่านักศึกษาชายตาเป็นประกาย ตื่นเต้นราวกับได้รับยากระตุ้น
ทว่าเจียงอีหนั่วกลับไม่สนใจสายตาร้อนแรงเหล่านั้นเลย
เธอเดินวนดูทั่วห้องเรียนอย่างละเอียด มองทุกซอกทุกมุม