เฉินโม่หันไปมองตงซูฮวา
เขาไม่อ้อมค้อม เอ่ยตรง ๆ ว่า “เรื่องของตระกูลตงพวกคุณ ที่จริงไม่ได้เกี่ยวข้องกับคำสาปสักเท่าไร!”
“ต้นตออยู่ที่กายาพิเศษ”
“กายาพิเศษหรือ?”
คนตระกูลตงต่างชะงักงันไปเล็กน้อย
“ถูกต้อง”
เฉินโม่มองตงอวี้จิง “เสี่ยวจิง บรรพบุรุษของตระกูลตงเมื่อหลายร้อยปีก่อน คงมีกายาเจ็ดทวารหยกกระจ่างเหมือนเธอใช่ไหม?”
ตงอวี้จิงไม่ได้ตอบ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
จึงหันไปมองตงซูฮวา
ตงซูฮวาพยักหน้ารัว ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “ถูกต้อง! ท่านปรมาจารย์คำนวณได้แม่นยำดุจเทพ! ในบันทึกตระกูลของพวกเรามีเขียนไว้จริง ๆ!”
“บอกว่าบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งตระกูลนั้นเกิดมาก็มีเจ็ดทวารหยกกระจ่าง เรียกลมเรียกฝนได้ ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ เป็นเทพเซียนที่ลงมาจากสวรรค์!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ถูกแล้ว”
เฉินโม่อธิบายอย่างเรียบเฉย “กายาเจ็ดทวารหยกกระจ่างเป็นตัวแปรที่สวรรค์ทิ้งไว้ในโลกนี้ตั้งแต่แรก”
“ผู้ที่มีกายาเช่นนี้ หากตั้งใจบำเพ็ญเพียรอย่างซื่อตรง ย่อมครอบครองโอกาสแห่งสวรรค์ได้อย่างเต็มที่ พลังฝีมือก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว”
“แต่หากอาศัยกายาพิเศษนี้ไปทำเรื่องชั่วร้าย ล่วงละเมิดวิถีแห่งสวรรค์มากเกินไป ก็จะถูกวิถีแห่งสวรรค์สะท้อนกลับ!”
“สิ่งที่ตระกูลตงเรียกว่าคำสาป ก็คือผลจากการถูกวิถีแห่งสวรรค์สะท้อนกลับ!”
“พลังหยินสวรรค์ที่วิถีแห่งสวรรค์ส่งลงมาได้พันรัดสายเลือดของพวกคุณไว้”
“พลังหยินสวรรค์นี้มีไว้เพื่อข่มปราณหยางโดยเฉพาะ”