“แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ?” เฉินโม่หลุดหัวเราะ
“นับสิ!” เด็กสาวซุกหน้าลงกับอกเขา พูดอู้อี้ว่า “นับแน่นอน”
ตลอดทั้งคืน ผู้ชายคนนี้ทำราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ตอนแรกยังอ่อนโยนอยู่เลย แต่หลังจากนั้นกลับดุดันเกินไป
จัดหนักทั้งสองทาง
ตอนนี้เธอรู้สึกว่าทุกอย่างดีหมด มีแค่ปากที่ไม่ค่อยสบาย เสียงพูดก็แหบไปหมด
“คุณดุเกินไปแล้ว ทำเอาฉันไม่สบายตัวเลย”
“ทำเสียงฉันแหบไปหมด เฉินโม่เกอเกอ วันนี้คุณต้องชดเชยให้ฉันนะ”
เฉินโม่ก้มมองเธอแล้วยิ้มบาง ๆ “อีหนั่ว อย่ามาใส่ร้ายกันสิ เสียงแหบน่ะเพราะเธอตะโกนร้องเพลงในห้องคาราโอเกะต่างหาก”
“ชิ ทำเป็นไม่รู้เรื่อง คนไม่ดี” เจียงอีหนั่วใช้กำปั้นเล็ก ๆ ทุบอกเฉินโม่
เฉินโม่ยิ้มเจ้าเล่ห์ “งั้นอยากให้ฉันทำตัวไม่ดีให้ดูอีกไหมล่ะ?”
“ก็เข้ามาสิ ใครกลัวใครกัน? ฉันเคยเห็นแต่วัวเหนื่อยตาย ยังไม่เคยเห็นวัวไถนาจนพังเลยนะ!” เจียงอีหนั่วยิ้มทะเล้น
แต่ไม่นานก็ยิ้มไม่ออก
เพราะมือของเฉินโม่เลื่อนลงไปจริง ๆ
“อ๊ะ!”
เด็กสาวสะดุ้ง รีบจับข้อมือเขาไว้ “เฉินโม่เกอเกอ เอาจริงเหรอเนี่ย!”