คนที่โทรมาคือเจียงวั่นหลิน
เฉินโม่ไม่อยากเสียเวลาพูดกับเขา
จึงหันไปเรียกเจียงอีหนั่วทันที “อีหนั่ว พ่อเธอโทรมา”
“ใครเหรอ?”
เจียงอีหนั่วโผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำ
“พ่อเธอ” เฉินโม่ตอบ
เจียงอีหนั่วพูดไม่ออก เธอเช็ดตัวแล้วเดินออกมา
เพราะปลายสายเปิดลำโพงไว้ บทสนทนาระหว่างเฉินโม่กับเจียงอีหนั่ว
เจียงวั่นหลินจึงได้ยินด้วย
ขณะนี้ ที่ตระกูลเจียง
เจียงวั่นหลิน สวี่ไห่เยี่ยน และเว่ยจื่อเซวียนที่มาถึงตั้งแต่เช้า ต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดี
วันนี้ทั้งวันพวกเขาโทรหาเจียงอีหนั่วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
แต่โทรศัพท์กลับปิดเครื่องตลอด
ต่อมาพวกเขาจึงหาเบอร์ของเฉินโม่ ตั้งใจลองเสี่ยงดวงดู ไม่คิดเลยว่าทั้งสองคนจะอยู่ด้วยกันจริง ๆ!
เจียงอีหนั่วรับสายแล้วพูดทันที “พ่อ ช่วงสองสามวันนี้หนูยังไม่กลับบ้านนะ พวกพ่อใจเย็น ๆ กันก่อน”
“แก...”
เจียงวั่นหลินถึงกับพูดไม่ออก
แทบจะโมโหจนตาย
สวี่ไห่เยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ อดพูดไม่ได้ “นังลูกไม่รักดี แกเป็นผู้หญิงนะ ไปคลุกคลีกับเฉินโม่ทั้งวันแบบนี้มันเหมาะสมที่ไหน รีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้!”
“หนูไม่กลับ” เจียงอีหนั่วตอบทันที
“ไม่กลับเหรอ? ได้สิ ถ้าแกกล้าไม่กลับ ฉันกับพ่อแกจะไปตามถึงที่ จะต้องหามแกกลับมาให้ได้!” สวี่ไห่เยี่ยนพูด
“งั้นก็มาเลยค่ะ ถ้ามาถึงเมื่อไหร่ หนูจะฆ่าตัวตายให้ดู” เจียงอีหนั่วพูดอย่างดื้อรั้น
คำพูดนี้ทำเอาสองสามีภรรยาเจียงวั่นหลินตกใจจนหน้าถอดสี
ที่ตระกูลเจียง
เจียงวั่นหลินถลึงตาใส่สวี่ไห่เยี่ยนอย่างดุดัน ส่งสัญญาณให้เธอหยุดพูด