“ได้เลย!”
“ผู้อาวุโสเฉินโม่ วางใจได้ พวกเรารับรองว่าจะทรมานไอ้พวกญี่ปุ่นชั้นต่ำจนพวกมันต้องสงสัยในชีวิตตัวเอง!”
ทุกคนพยักหน้าอย่างตื่นเต้น
แคว้นหลงกับญี่ปุ่นเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่มีวันอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้
ตอนนี้ไอ้พวกญี่ปุ่นเจ้าเล่ห์ยังลอบแทงข้างหลัง จนเกือบทำให้พวกเขาตาย
การได้ทรมานพวกญี่ปุ่นกลุ่มนี้ด้วยมือตัวเอง
ย่อมทำให้นักบำเพ็ญของแคว้นหลงทุกคนร่วมมืออย่างเต็มที่!
ไม่นาน ทุกคนก็กัดฟันเดินเข้าไปหาเหล่ายามาดะ
เมื่อเห็นนักบำเพ็ญกลุ่มนี้กำลังจะใช้วิธีทรมาน
ยามาดะกับพวกญี่ปุ่นคนอื่น ๆ ก็เริ่มลนลาน
จบเห่แล้ว!
คราวนี้กลับตาลปัตรไปหมดจริง ๆ!
เดิมทีพวกเขาควรใช้ค่ายกลข่มขู่คนแคว้นหลง
ใครจะคิดว่าสุดท้าย
กลับกลายเป็นปลาเนื้อบนเขียงของคนแคว้นหลงเสียเอง?
“เดี๋ยวก่อน!”
เมื่อเห็นจางหลิงซงกับเมิ่งอวิ๋นเสียและคนอื่น ๆ ใกล้เข้ามาทุกที
โอโนะก็กลัวจนหนังศีรษะชา รีบยกมือขึ้นตะโกน
“หืม?”
ทุกคนหยุดฝีเท้า แล้วมองเขาอย่างเย็นชา
โอโนะกัดฟันกรอด ฝืนทนความเจ็บปวดจากตันเถียนที่แตกสลาย ก่อนหันไปหาเฉินโม่ “เฉินโม่! ฉันยอมรับว่านายเก่งมาก!”
“แต่ในฐานะยอดฝีมือขั้นหยวนอิง การทรมานนักบำเพ็ญระดับต่ำอย่างพวกเรา มันไม่เหมาะสมหรอกมั้ง?”
“ใช่ ๆ!”
ญี่ปุ่นอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ รีบตะโกนรับ “เฉินโม่ ถ้านายยังอ้างตัวว่าเป็นผู้แข็งแกร่ง ก็ปล่อยพวกเราไปสิ การทรมานคนอ่อนแอไม่ใช่วิธีของผู้แข็งแกร่ง!”