“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”
ด้านหลังมีผู้แข็งแกร่งจากเผ่าโลหิตกว่าร้อยคนเปล่งเสียงพร้อมกัน
พลังอำนาจแผ่ทะยานสู่ฟ้า
ราวกับพายุฝนที่กำลังจะโหมกระหน่ำ
ชวนให้หวาดกลัว!
ชวนให้ใจสั่น!
จางหลิงซงสูดหายใจเข้าลึก ๆ
เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
เขารู้ดีแก่ใจว่าคราวนี้แย่แน่!
ลาโปเอ่อร์ฮั่นรู้ตัวแล้ว
แต่...
หากลงมือกันตอนนี้ ฝ่ายพวกเขาเสียเปรียบเกินไป!
เบื้องหน้ามีผู้ยิ่งใหญ่จากเผ่าโลหิตกว่าร้อยคน ซึ่งแต่ละคนล้วนมีพลังทัดเทียมขั้นแก่นทอง
ต่อให้รวมรากฐานของทั้งสองสำนัก เผิงไหลกับเขาคุนหลุนเข้าด้วยกัน
ก็ยังยืนหยัดได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ!
เขาหันไปมองเมิ่งอวิ๋นเสียที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าร้อนใจ “ประมุขเมิ่ง ผู้อาวุโสเฉินโม่ใกล้มาถึงหรือยัง?”
สีหน้าของเมิ่งอวิ๋นเสียย่ำแย่ถึงขีดสุดเช่นกัน
นางกำอาวุธวิเศษในมือแน่น กัดฟันกล่าวว่า
“ไม่รู้ ตามหลักแล้วน่าจะใกล้แล้ว...”
“ประมุขจาง อย่าเพิ่งพูดเลย เผ่าโลหิตกำลังรวบรวมพลังมาร”
“ตอนนี้เราไม่มีทางถอยแล้ว ตั้งค่ายกลรับศึกก่อนเถอะ!”
“ต่อให้ต้องสู้จนเลือดหยดสุดท้าย ก็ต้องยื้อไว้จนผู้อาวุโสเฉินโม่มาถึง!”
“ได้! คงต้องทำแบบนี้แล้ว!”
จางหลิงซงพยักหน้าอย่างฮึกเหิม
จากนั้นทั้งสองก็หันกลับทันที
แล้วตะโกนสั่งเหล่าศิษย์จากสองสำนักที่อยู่ด้านหลังให้เตรียมพร้อมรับศึก
ศึกใหญ่ที่อาจสะเทือนวงการบำเพ็ญเซียนบนโลก กำลังจะปะทุขึ้นในชั่วพริบตา!
“ทุกคนหยุดมือ!”
แต่...
ในช่วงเวลาสำคัญที่บรรยากาศตึงเครียดจนพร้อมปะทุ
เสียงชราเปี่ยมพลังเสียงหนึ่ง
พลันดังมาจากขอบฟ้า
“หืม?”
ทุกคนชะงักงันอีกครั้ง
พวกเขาหยุดเตรียมต่อสู้โดยไม่รู้ตัว แล้วหันขวับไปมองขอบฟ้าพร้อมกัน