จางหลิงซงเองก็มีสีหน้างุนงง
ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!
ทำไมจู่ ๆ ถึงมีเด็กผู้ชายโผล่มาคนหนึ่ง?
แล้วทำไมนักบำเพ็ญบนเกาะถึงถูกลากออกไปหมด?
เป็นฝีมือของเด็กคนนี้หรือ?
“ฟิ้ว ๆ!”
ขณะที่ทั้งสองกำลังครุ่นคิด
จู่ ๆ
พลังมหาศาลที่มองไม่เห็นก็พุ่งเข้ามาจากด้านนอก โดยไม่สนใจค่ายกลป้องกันทั้งหมดภายในตำหนัก ก่อนจะคว้าตัวพวกเขาไว้ทันที
“นี่...”
ทั้งสองชะงักงันอีกครั้ง
ยังไม่ทันได้คิดอะไรให้ถี่ถ้วน
เพียงชั่วพริบตาเดียว
ทั้งคู่ก็ออกมาอยู่นอกตำหนักแล้ว
“ตูม!”
เสียงดังสนั่นทึบหนักสองครั้งดังขึ้น
ประมุขเกาะเผิงไหลทั้งฝ่ายหลักและฝ่ายรอง ซึ่งอยู่ในขั้นแก่นทอง
ราวกับถุงขยะสองถุงที่ไร้น้ำหนัก
ถูกฟาดกระแทกลงกลางลานหินเขียวใจกลางเกาะอย่างแรง!
แรงกระแทกมหาศาลทำให้พื้นแข็งแตกร้าวเป็นหลุมลึกสองหลุม
“แค่ก ๆ...”
มู่หรงอู๋ตี๋ปีนขึ้นมาจากหลุม สูดลมหายใจลึก
เมื่อเขาตั้งสติได้อย่างสมบูรณ์
ความงุนงงบนใบหน้าก็หายไป
แทนที่ด้วยความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก!
แน่นอนว่า
สิ่งที่เขากลัวไม่ใช่การถูกลากออกมาทั้งที่เป็นถึงประมุขเกาะเผิงไหล
แต่เป็นเพราะในเวลานี้ เขารู้สึกราวกับมีภูเขาไท่ซานกดทับอยู่บนร่าง!
ถึงขั้นหายใจลำบากอย่างยิ่ง พลังวิญญาณในร่างก็ไม่อาจควบคุมได้แม้แต่น้อย!