เขา...
เขาคงไม่ได้คิดจะล่วงเกินฉันหรอกนะ?
จู่ ๆ ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในใจเจียงชิงเยว่
ถึงอย่างไร ความงามของเธอก็หาได้ยากยิ่งบนโลกใบนี้
เฉินโม่จะคิดอะไรกับเธอก็ไม่แปลก
「ผู้อาวุโส!」
ไม่ว่าอย่างไร เจียงชิงเยว่ก็ตัดสินใจถามให้รู้เรื่อง 「ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ ผู้อาวุโสพูดตรง ๆ ได้ไหมว่ามาหาฉันทำไมกันแน่?」
「ถึงเวลานอนแล้ว」เฉินโม่เหลือบมองเธออย่างเรียบเฉย ก่อนดีดนิ้วหนึ่งครั้ง
「นอนเหรอ?」
เจียงชิงเยว่ชะงักงัน
กำลังจะถามต่อ จู่ ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา
ความง่วงงุนที่ไม่อาจต้านทานถาโถมเข้าใส่ในพริบตา
「นี่... ผู้อาวุโส...」
เจียงชิงเยว่ยังพูดไม่ทันจบประโยค สติก็ดับวูบไปเสียก่อน
ภาพตรงหน้ามืดสนิท ร่างบอบบางเซถลาไปข้างหน้า
ก่อนที่เธอจะล้มถึงพื้น เฉินโม่ก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พลังวิญญาณอ่อนโยนสายหนึ่งรองรับร่างเธอไว้ แล้วดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน
เฉินโม่มองใบหน้างดงามไร้ที่ติของเจียงชิงเยว่ พลางเลิกคิ้ว
แน่นอนว่าเฉินโม่ไม่ได้เกิดหื่นขึ้นมา
คิดจะล่วงเกินเธอในที่รกร้างห่างไกลผู้คน
เหตุผลที่ทำให้เจียงชิงเยว่สลบ ก็เพราะเขาตั้งใจจะพาเธอไปคว้าโชควาสนาอันยิ่งใหญ่!
ก่อนหน้านี้ เมื่อค้นวิญญาณมู่หรงฟู่
เฉินโม่พบในความทรงจำของอีกฝ่ายว่า บนเกาะเผิงไหลมีวาสนาแห่งหนึ่งที่เหมาะกับ「กายเซียนฟ้ากำเนิดปฐมเอกะ」ของเจียงชิงเยว่เป็นอย่างยิ่ง
เฉินโม่จึงคิดจะพาเธอไปด้วย
ประการแรก เพื่อให้เธอได้รับวาสนานี้
ประการที่สอง เพื่อส่งครอบครัวมู่หรงฟู่ไปอยู่พร้อมหน้ากันใต้ดิน
แน่นอนว่าการทำให้เธอสลบก็เป็นทางเลือกสุดวิสัย
เพราะเฉินโม่คิดข้ออ้างอื่นไม่ออกจริง ๆ
ปล่อยให้เธอหลับสักตื่นก็แล้วกัน
พอรับวาสนาเสร็จ ค่อยส่งเธอกลับไป