หลังจากเฉินโม่ตรวจนับของมีค่าจนเสร็จ
ก็พบว่าเจียงชิงเยว่กับอีกคนยังอยู่ จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย «พวกเจ้ามีคำถามอะไรอีกหรือ?»
«พวกเรา...»
เจียงชิงเยว่สูดหายใจลึก กัดริมฝีปากแดงเบา ๆ
นางตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วถามเรื่องเม็ดยาออกไปตรง ๆ
อย่างไรเสีย เรื่องนี้ก็เกี่ยวพันกับร่างกายของนาง หรืออาจถึงขั้นชีวิต
แต่ไม่คาดคิดว่า
เซียนแท้อวี้ซวีที่อยู่ข้าง ๆ จะชิงเอ่ยปากก่อนนาง
นางเองก็กลัวว่าชิงเยว่จะพูดผิดไปสักคำ แล้วทำให้เฉินโม่ขุ่นเคืองขึ้นมาอีก
นางเอ่ยอย่างระมัดระวัง «ผู้อาวุโส ข้ากับศิษย์ยังมีคำถามอีกข้อจริง ๆ... คือ... เม็ดยาที่ท่านป้อนให้ชิงเยว่...»
เฉินโม่ปรายตามองเซียนแท้อวี้ซวี «ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าถาม?»
«เอ่อ...»
อาจารย์กับศิษย์ทั้งสองของเจียงชิงเยว่พลันไม่กล้าพูดอะไรอีก
หากไม่รู้ว่าเฉินโม่มีขั้นบำเพ็ญหยวนอิง พวกนางคงยังพออดกลั้นไม่ถามได้
เพราะกลับสำนักไปให้เจ้าสำนักตรวจดูได้ว่าเม็ดยานี้เป็นของอะไรกันแน่
แต่ตอนนี้
พวกนางรู้แล้วว่าเฉินโม่เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นหยวนอิง
เม็ดยาที่ผู้ยิ่งใหญ่ระดับนี้มอบให้ เจ้าสำนักของพวกนางซึ่งมีขั้นบำเพ็ญเล็ก ๆ แค่ขั้นแก่นทอง จะตรวจดูออกหรือ?