เมื่อครู่เฉินโม่ใช้จิตสัมผัสกวาดตรวจทั่วทั้งภูเขา
พบว่าปราณธาตุไม้ในป่าแห่งนี้บริสุทธิ์และหนาแน่นที่สุด
แน่นอนว่าเป็นเพราะมีพืชพรรณหายากเติบโตอยู่มากมาย
หลังได้รับการหล่อเลี้ยงมานานหลายปี พืชพรรณแทบทั้งหมดที่นี่ก็เติบโตจนใกล้จะมีสติปัญญาแล้ว
ถึงเวลาเก็บเกี่ยวเสียที
ความคิดของเฉินโม่เรียบง่ายมาก เขาจะพาเย่ฉู่เหยียนเก็บกวาดสมุนไพรและพฤกษาวิญญาณที่นี่ให้หมดก่อน
จากนั้นค่อยไปสำรวจที่อื่นต่อ
ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามพลาดอะไรไปแม้แต่น้อย
“ฟู่...”
ทันทีที่ลงถึงพื้น เย่ฉู่เหยียนก็มองสภาพแวดล้อมรอบตัว
พลันรู้สึกสบายกายสบายใจอย่างยิ่ง
นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยอย่างอดไม่ได้ว่า “อาจารย์ ที่นี่คือที่ไหนหรือคะ? ทำไมหนูถึงรู้สึก...รู้สึกว่าที่นี่สบายจังเลย!”
“แล้วก็...”
เย่ฉู่เหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง มองดอกไม้ใบหญ้ารอบตัวแล้วพูดต่อว่า
“พอหนูมาถึงที่นี่ ก็รู้สึกเหมือนดอกไม้ใบหญ้ากับต้นไม้พวกนี้กำลังทักทายหนูอยู่เลยค่ะ เป็นความรู้สึกสนิทสนมที่อธิบายไม่ถูก...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินโม่ก็ยิ้มบาง ๆ “ฉู่เหยียน เจ้าเป็นกายวิญญาณไม้คราม มีความใกล้ชิดกับพืชพรรณมาตั้งแต่กำเนิด เป็นเรื่องปกติ”
“เอาละ อย่าคิดมาก เห็นเถาวัลย์เส้นนั้นไหม?”
เฉินโม่ชี้ไปยังเถาวัลย์ต้นหนึ่งที่ขึ้นอยู่ตรงโคนต้นไม้โบราณ ทั้งต้นแผ่แสงสีเขียวครามจาง ๆ
เย่ฉู่เหยียนพยักหน้า
เฉินโม่กล่าวต่อว่า “สิ่งนี้เรียกว่าเถาวัลย์ชิงหมิง มีพลังชีวิตอันแข็งแกร่ง เหมาะที่สุดสำหรับขยายเส้นลมปราณ ชำระไขกระดูก”
“เป็นของดีที่ช่วยให้รากฐานมั่นคงหลังทะลวงขั้นบำเพ็ญเพียร กลับไปแล้วข้าจะหลอมมันเป็นน้ำยา”
“ต่อไปไม่ว่าใครในพวกเจ้าทะลวงขั้น ก็ใช้มันช่วยให้รากฐานมั่นคงได้อย่างรวดเร็ว”