ทางห้องโถงใหญ่
“โอ๊ย เจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว...”
เจียงวั่นหลินกับสวี่ไห่เยี่ยนถูกซ้อมจนกลิ้งเกลือกไปทั่วพื้น
รู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างแทบจะแหลกเป็นชิ้น ๆ
ทั่วร่างปวดแสบปวดร้อน จนแทบจะชาไปหมดแล้ว
“อีหนั่ว... อีหนั่ว รีบช่วยพวกเราที!”
“แม่เป็นแม่ของลูกนะ พ่อกับแม่กำลังจะถูกตีตายอยู่แล้ว ลูกจะยืนดูเฉย ๆ แบบนี้หรือ?”
สองสามีภรรยาเจียงวั่นหลินร้องเจ็บไปพลาง ขอความช่วยเหลือจากลูกสาวไปพลาง
เจียงอีหนั่วเม้มริมฝีปากแดง ฟังเสียงร้องขอความช่วยเหลือของพ่อแม่
สุดท้ายเธอก็ยังตัดใจไม่ลง
อดลดเสียงเอ่ยไม่ได้ว่า “พี่เฉินโม่... หรือว่าให้พอแค่นี้ก่อนดีไหม?”
เฉินโม่เลิกคิ้ว มองหญิงสาวแวบหนึ่ง
เขารู้ว่าเธอยังเป็นห่วงพ่อแม่
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น...
สองสามีภรรยาเจียงวั่นหลินยิ่งปล่อยไว้ไม่ได้!
ข้อแรก สองผัวเมียสารเลวนี่ไม่ใช่คนดีอะไร สมควรตาย!
ข้อสอง ครั้งนี้อีหนั่วใจอ่อนกับพวกเขา แล้วครั้งหน้าล่ะ?
ตราบใดที่พวกเขายังมีชีวิต ก็สามารถใช้ความผูกพันในครอบครัวเป็นมีด ทิ่มแทงหัวใจของเด็กคนนี้ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่จะฆ่าพวกเขาต่อหน้าอีหนั่วก็ไม่ได้
หากให้เธอเห็นพ่อแม่ตายด้วยน้ำมือชายของตัวเอง บาดแผลในใจนี้คงไม่มีวันสมานไปตลอดชีวิต
ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนวิธีตายเสีย
แววตาเฉินโม่หม่นลงเล็กน้อย ปลายนิ้วในแขนเสื้อดีดเบา ๆ
ไอสีเทาสองสายที่ยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่าปะปนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่กำลังวุ่นวาย ลอบซึมเข้าสู่ร่างของสองสามีภรรยาเจียงวั่นหลินอย่างเงียบเชียบ