“ขอรับ ท่านประมุข”
เจียงชิงเยว่พยักหน้า ใบหน้างดงามเย็นชา
นางรับจดหมายเชิญมาอย่างไม่ลังเล
ทว่า
เมื่อเพ่งมองให้ชัด ก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ เช่นกัน
เพราะนี่คือหนังสือสู่ขอ
ด้านบนเขียนเป็นสองภาษา ทั้งภาษาของประเทศมหาเหมยลี่และภาษาแคว้นหลงว่า
เรียน ท่านประมุขสำนักคุนหลุนผู้ทรงเกียรติ ข้าคือจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดแห่งเผ่าโลหิต ลาโปเอ่อร์ฮั่นที่สาม
วันนี้ข้าส่งจดหมายมาเพื่อสู่ขอเจียงชิงเยว่ ยอดอัจฉริยะแห่งสำนักคุนหลุนของท่าน ให้เป็นพระชายาของเสี่ยวลาโปเอ่อร์ฮั่น บุตรชายคนโตของข้า
วันจัดพิธีแต่งงาน: 15 พฤศจิกายน
สถานที่: ประเทศมหาเหมยลี่ เมืองเหมยเยว่ โรงแรมคาต๋า
ขอให้ท่านประมุขสำนักคุนหลุนพาเจียงชิงเยว่ไปร่วมงานให้ตรงเวลา
เมื่อเห็นคำว่า «ไปร่วมงานให้ตรงเวลา» ซึ่งอยู่ท้ายจดหมายสี่คำ
สีหน้าของเจียงชิงเยว่ก็พลันหม่นลง
ไม่มีการหารือ
ไม่ถามด้วยซ้ำว่านางเต็มใจหรือไม่
กลับกำหนดทั้งเวลาและสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้ว
เผ่าโลหิตวางอำนาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“เซียนหญิงชิงเยว่!”
เวลานี้ หวังเถี่ยหนิวถามเจียงชิงเยว่พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “อ่านจบแล้วใช่ไหม?”
เจียงชิงเยว่ละสายตาจากหนังสือสู่ขอ แล้วตอบเสียงเรียบ
“อ่านจบแล้ว!”
“แต่ข้ารู้สึกว่าจักรพรรดิแห่งเผ่าโลหิตของพวกท่านคงกำลังฝันอยู่”
เจียงชิงเยว่พูดพลางโยนหนังสือสู่ขอคืนไป