“ผมรู้แล้ว เธอกำลังจะกลับเจียงเป่ยใช่ไหม?”
เจียงอีหนั่วกำลังพูดอยู่ เฉินโม่ก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน
เจียงอีหนั่วชะงัก ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นมองเฉินโม่อย่างตกตะลึง
เธอสงสัยว่าเฉินโม่รู้ได้อย่างไร
แต่ความน้อยใจในใจก็ทำให้เธอไม่มีเวลาคิดมาก
เธอพยักหน้า “ใช่ค่ะ... พี่เฉินโม่ เมื่อกี้เธอด่าหนูยกใหญ่ในโทรศัพท์ บอกว่าหนูไม่ได้เรื่อง”
“ยังบอกอีกว่าหนูตามพี่ ทำให้ตระกูลเจียงต้องอับอาย... ฮือ ๆ...”
“อีหนั่ว ไม่ต้องไปสนใจเธอ”
เฉินโม่ยื่นมือไปลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ พลางปลอบอย่างอ่อนโยน
“ฮือ ๆ พี่เฉินโม่ หนูน้อยใจจัง เธอยังพูดอีกว่า...”
เจียงอีหนั่วเช็ดน้ำตาแล้วสะอื้น “เธอบอกว่าคืนนี้พี่กับหนูต้องไปที่โรงแรมนานาชาติเจียงเป่ย!”
“เธอบอกว่าคืนนี้จะจัดการพี่ต่อหน้าบุคคลสำคัญมีหน้ามีตาทั้งหมดในเจียงเป่ย!”
“จะทวงศักดิ์ศรีที่ตระกูลเจียงเสียไปเพราะพี่กลับคืนมาทั้งต้นทั้งดอก!”
“พี่เฉินโม่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้คะ ทำไมครอบครัวหนูถึงยอมรับพี่ไม่ได้สักที ฮือ ๆ...”
เฉินโม่เลิกคิ้วเมื่อได้ยิน
มิน่าเจียงชิงเยว่ถึงกลับเจียงเป่ยพร้อมจัดฉากใหญ่โตขนาดนี้
ที่แท้ผู้หญิงคนนี้
พุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรงนี่เอง
“อีหนั่ว ตอนคุยโทรศัพท์ไม่ได้บอกเธอหรือว่าผมเป็นผู้บำเพ็ญเซียน?” เฉินโม่ถาม
“หนู... ยังไม่ทันได้พูด เธอด่าหนูเสร็จก็วางสายไปเลยค่ะ” เจียงอีหนั่วก้มหน้าลงอย่างน้อยใจ
เฉินโม่ “...”
จากนั้นเขาส่ายหน้า ยิ้มบาง ๆ แล้วเช็ดน้ำตาให้หญิงสาว “ช่างเถอะอีหนั่ว อย่าคิดมากเลย ในเมื่อเธอให้เราไป งั้นคืนนี้ก็ไปกันสักรอบ”
เฉินโม่มีแผนของตัวเองอยู่แล้ว
เขารู้จักนิสัยของเจียงชิงเยว่ดีเกินไป