“หืม?”
ได้ยินเช่นนั้น เฉินโม่ก็ขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง ขู่ฉันอยู่หรือไง?”
“ไม่กล้าหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่ไม่รู้สึกปลอดภัย กลัวว่าพูดจบแล้วท่านจะเบี้ยว” ลั่วชิงเฉิงตอบ
“เธอ...”
ใบหน้าแก่ของเฉินโม่พลันคล้ำลง
ไม่คิดเลยว่าลั่วชิงเฉิงจะเจ้าแผนการไม่น้อย
“แต่จะให้พูดก่อนแล้วค่อยลงมือก็ได้”
ดวงตางามของลั่วชิงเฉิงกลอกไปมา นางเองก็ไม่กล้าบีบเฉินโม่จนเกินไป
จู่ ๆ นางก็เปลี่ยนเรื่อง “แต่ท่านต้องสาบานต่อวิถีแห่งสวรรค์!”
“แค่ข้าบอกตำแหน่งมรดกสืบทอดแล้ว วันนี้ท่านต้องทำตามที่ตกลงกับข้า!”
“ถ้ากล้ากลับคำ น้องชายของท่านจะระเบิดคาที่!”
บ้าเอ๊ย?
เฉินโม่ฟังจบก็อึ้งไปทั้งตัว “โหดขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้าของนั่นระเบิดขึ้นมาจริง ๆ ต่อไปเธอจะใช้อะไร?”
“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!”
ลั่วชิงเฉิงหรี่ตาหงส์อย่างระแวง “พูดมา สาบานหรือไม่สาบาน?”
เฉินโม่สูดหายใจเข้าลึก ๆ
สาบานบ้าบออะไรกัน
เขาไม่ได้คิดจะทำเรื่องนั้นอยู่แล้ว
ตั้งแต่แรกก็แค่คิดจะหลอกถามข้อมูล แล้วค่อยหาเหตุผลผัดไปก่อน
เพราะนี่เป็นร่างของเย่ฉู่เหยียน!
ศิษย์หญิงคนใหม่ที่เพิ่งรับมา ทั้งยังว่าง่ายเชื่อฟัง ถ้าเขาลงมือกับนางจริง ๆ จะกลายเป็นเรื่องอะไรกัน?