คร้านจะคิดอะไรให้มาก เฉินโม่จึงเรียกเจียงอีหนั่ว
“คนมากันเกือบครบแล้ว ทั้งพ่อลูกตระกูลเว่ยกับพ่อแม่ของเธอก็อยู่กันหมด อีหนั่ว ไปกันเถอะ”
“เดี๋ยวอย่าลืมพูดให้น้อย ที่เหลือปล่อยให้ฉันจัดการเอง”
“ได้!”
เจียงอีหนั่วคล้องแขนเสื้อของเฉินโม่ แล้วอดถามไม่ได้
ทั้งสองเดินเคียงกันอย่างสนิทสนมไปยังคฤหาสน์บนเขา
“ครืด ๆ”
จู่ ๆ โทรศัพท์ของเจียงอีหนั่วก็ดังขึ้น
เธอก้มมอง เห็นว่าเจียงวั่นหลินผู้เป็นพ่อโทรมา
คราวนี้เธอรับสายเสียเลย
“อีหนั่ว มาถึงหรือยัง?”
“ถึงหน้าประตูแล้วค่ะ”
เจียงอีหนั่วคร้านจะฟังเขาพูดมาก จึงตอบสั้น ๆ แล้ววางสาย
…………
ภายในโถงใหญ่
เจียงวั่นหลินได้ยินคำพูดของลูกสาวก็ยินดีขึ้นมาทันที
เขาหันไปบอกเว่ยจื่อเซวียนทันที “มาแล้ว ๆ ลูกเขย อีหนั่วมาถึงหน้าประตูแล้ว!”
“จริงเหรอ?”
เว่ยจื่อเซวียนตาเป็นประกาย วางแก้วแชมเปญลงแล้วจัดเนกไทให้เรียบร้อย “งั้นผมไปรับเธอด้วยตัวเอง!”
พูดจบก็ไม่รอให้ใครตอบ
ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ออกไป
เมื่อ “เจ้าบ่าว” ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง เหล่าญาติ ๆ ก็พากันชมไม่หยุดอีกระลอก