“อืม...”
เย่ฉู่เหยียนหลับตาลง เริ่มสัมผัสอย่างละเอียด
“กลิ่นอายนั่น...อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ห่างออกไปราว 3 ลี้”
“อ่อนโยนมาก แถมยังทำให้รู้สึกสบายอย่างยิ่ง ไม่ใช่ทางร่างกาย แต่เป็น...เป็นทางวิญญาณ...”
“วิญญาณ?” เฉินโม่เลิกคิ้ว
เย่ฉู่เหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าความรู้สึกนั้นไม่ได้ผิดไป
จึงยืนยันอย่างหนักแน่นว่า “ใช่เจ้าค่ะ อาจารย์ เป็นวิญญาณ!”
เมื่อได้คำยืนยันจากเย่ฉู่เหยียน
เฉินโม่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ทว่าภายในใจกลับยินดีไม่น้อย
ฟังดูแล้ว น่าจะเป็นสมุนไพรวิญญาณหรือต้นไม้วิญญาณที่ช่วยหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณ
หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็ย่อมไม่ใช่สมบัติธรรมดาอย่างแน่นอน
อย่างน้อยก็มีประโยชน์ต่อเฉินโม่อย่างมาก เพราะในอนาคตเมื่อเขาทะลวงขั้นหยวนอิง เข้าสู่ขั้นแปรเทวะ และหลอมสร้างเทววิญญาณขึ้นมา
ก็จะต้องใช้สมบัติที่ช่วยหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณเป็นอย่างยิ่ง
เฉินโม่ข่มความยินดีในใจไว้ ก่อนสูดหายใจลึก “ดี ฉู่เหยียน ตอนนี้อย่าเพิ่งสนใจของชิ้นใหญ่ตรงนั้น”
“ตั้งสมาธิให้มั่น สัมผัสต่อ แล้วสำรวจให้ละเอียดอีกทีว่าในป่าแถบนี้ยังมีกลิ่นอายพิเศษอื่นอีกหรือไม่”
“ได้ค่ะ!”
เย่ฉู่เหยียนเชื่อฟังอย่างยิ่ง
เธอสูดหายใจลึก แล้วฝืนย้ายความสนใจออกจาก “ตะวันเพลิงสีเขียว” ดวงนั้น
จากนั้นจึงสัมผัสต่อไปทั่วทั้งป่า
ผ่านไปหลายนาที
“ฮู...”
เย่ฉู่เหยียนลืมตาคู่งาม
บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดพราวอยู่ชั้นหนึ่ง
การสัมผัสครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดด้วยความเข้มข้นสูงเช่นนี้ เป็นเรื่องสิ้นเปลืองพลังอย่างมากสำหรับมือใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียนอย่างเธอ