…………
สนามกีฬามหาวิทยาลัยเจียงเป่ย
ผู้อาวุโสหม่าวางสาย โทรศัพท์เหงื่อเย็นชุ่มโชกไปทั้งตัว
เขามองหลงเส้าคุนที่นอนอยู่บนพื้น
จากนั้นก็เอ่ยกับเฉินโม่ด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ผู้อาวุโส ผม... โทรเสร็จแล้วครับ”
“อย่างช้าไม่เกินสองชั่วโมง คนของตระกูลหลงก็... ก็จะมาถึงแล้วครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
เฉินโม่ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งดุจผิวน้ำ “ได้ยินแล้ว งั้นก็รออยู่ตรงนี้แหละ กอดหัวนั่นไว้ให้ดี”
“พวกเขามาถึงเมื่อไร ฉันจะกลับมาเอง”
พูดจบ
เฉินโม่ก็ไม่รอให้เขาตอบ
ร่างของเขากลายเป็นลำแสงสีทอง พุ่งตรงไปทางห้องเรียนในชั่วพริบตา!
ที่จริงแล้ว สาเหตุที่เขาเรียกคนตระกูลหลงมาที่มหาวิทยาลัย แทนที่จะไปหาถึงที่นั้น
ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง
นั่นก็คือพลังบรรพกาลในตัวเขายังระบายออกไม่หมด!
เชื่อว่าคนที่กำลังทำอยู่ครึ่งทางแล้วจู่ ๆ เกิดธุระจนต้องหยุดกลางคัน คงเข้าใจความรู้สึกนี้ดี
ไม่ปลดปล่อยมันออกมา อึดอัดแทบตายจริง ๆ
แต่สองชั่วโมงก็น่าจะพอแล้ว
พอให้เขาปลดปล่อยออกมาได้สักรอบ
หลังจากเฉินโม่จากไป
ไม่รู้ว่าทั่วทั้งสนามเงียบงันไปนานแค่ไหน
เหล่านักศึกษารอบข้างถึงค่อย ๆ ได้สติกลับมา ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน
จากนั้นสนามกีฬาทั้งสนามก็แตกตื่นขึ้นมาทันที!