เฉินเถาฮวาโกรธจนแทบระเบิดอยู่ในใจ ทว่าภายนอกยังคงแสร้งทำท่าทางอ่อนแอไร้เดียงสา นางมองจู้เยี่ยนอย่างหวาดกลัว «ท่าน...ท่านปีศาจ ข้า...ข้าไม่อร่อยหรอก ปล่อยข้าไปเถอะ»
ดวงตาดำสนิทของจู้เยี่ยนทอประกายเรืองรอง เขาไม่สนใจคำพูดของเฉินเถาฮวา เพียงรวบตัวนางเข้ามาในอ้อมแขนอย่างไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน แล้วดูดกลืนพลังบริสุทธิ์จากนางกับระบบตัวน้อยต่อไปอย่างตะกละตะกลาม
«เถาฮวา เถาฮวา ทำยังไงดี» ระบบตัวน้อยกระโดดโลดเต้นอยู่ในจิตสำนึกของนาง พยายามคว้าพลังที่ถูกดูดออกไปกลับคืนมา พลางเอ่ยด้วยเสียงสะอื้นงอแง
«ก็ต้องห้ามเขาสิ! ไอ้สารเลวนี่ได้เป็นพระเอกแล้วยังไม่พอ ยังคิดจะแย่งเธอไปอีก รอก่อนเถอะ!»
เฉินเถาฮวากัดริมฝีปาก หางตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาสองสามหยด ก่อนยกมือแตะอกจู้เยี่ยนเบา ๆ ทำท่าทางน่าสงสารจับใจ «ท่านปีศาจ ข้ารู้สึกไม่สบาย»
จู้เยี่ยนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองสำรวจนาง
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้เดือดดาลและไม่ได้ดูดพลังต่อ เฉินเถาฮวาก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นสูดจมูกเบา ๆ สองสามครั้ง ก่อนทำท่าคล้ายจะร้องไห้
«ท่านปีศาจ แม้ข้าจะเป็นเพียงคนธรรมดา แต่ก็เป็นบุตรสาวจากครอบครัวดี ๆ ท่านปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ แล้วข้าจะกลับไปเผชิญหน้ากับพ่อแม่และเพื่อนบ้านได้อย่างไร จะออกเรือนแต่งงานได้อย่างไร»
ระหว่างพูด เฉินเถาฮวาจงใจปล่อยน้ำตาไหลเป็นทาง ทั้งงดงามปานดอกสาลี่ต้องฝน ทั้งชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกสงสาร
แววตาจู้เยี่ยนเผยความเคลือบแคลงเจือความประหลาด คล้ายกำลังถามว่า ‘เจ้าพูดอะไรอยู่’
เฉินเถาฮวาแอบช้อนตามองผ่านช่องว่างระหว่างนิ้ว เมื่อเห็นเขาไม่ขยับ และดูไม่เหมือนกำลังโกรธ นางก็เช็ดน้ำตาแล้วพูดต่อ «ท่านปีศาจ ธรรมเนียมทางนี้ของท่านคงไม่เหมือนเทียนตู การสัมผัสใกล้ชิดเช่นนี้อาจเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนอย่างข้าแล้ว ถือว่าไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง ขอท่านโปรดเมตตาปล่อยข้าไป เพื่อให้ข้าได้กลับไปพบพ่อแม่และญาติพี่น้อง ข้าจะซาบซึ้งในพระคุณของท่านอย่างยิ่ง»
ขณะพูด นางค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างแนบเนียน แล้วถอยหลังไปทีละน้อย
ระบบตัวน้อยกอดตัวเองแน่น ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก «สู้ ๆ นะเถาฮวา»
เฉินเถาฮวายังคงขยับถอยต่อ «พูดตามตรง พ่อแม่ที่บ้านของข้าชรามากแล้ว ด้านบนยังมีปู่ย่าที่อายุ 80 ปี ด้านล่างยังมีน้องชายวัย 6 ขวบ ทั้งครอบครัวต่างพึ่งพาข้าเลี้ยงดู บัดนี้ข้าถูกท่านพาตัวมาโดยไม่มีเหตุผล คนที่บ้านคงร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง ข้าไม่อยากให้พ่อแม่และปู่ย่าต้องเป็นห่วง ท่านโปรดเมตตา ปล่อยข้ากลับไปเถอะ»
จู้เยี่ยนมองนางพร่ำพรรณนาถึงจารีตของมนุษย์และชีวิตอันแร้นแค้นน่าสงสารไปพลาง ลอบขยับเข้าใกล้ปากถ้ำไปพลาง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เมื่อประกอบกับแววตาที่ถูกไอสังหารครอบงำ ก็ยิ่งดูชั่วร้ายและพิกล
เขานั่งอยู่บนเตียงหินชื้นมืด เส้นผมสั้นละเอียดที่ปรกใบหน้าไหวเบา ๆ ก่อนเอ่ยอย่างเชื่องช้า ชวนให้เคลิบเคลิ้มอยู่เล็กน้อย «ข้าบอกแล้ว...ว่าเจ้าไม่เหมือนใคร...»
เฉินเถาฮวาแอบด่าในใจ ก็แค่หมายตาระบบตัวน้อยของนางไม่ใช่หรือ จะพูดว่าไม่เหมือนใครอะไรนักหนา นางไม่มีทางยอมเด็ดขาด!
«ข้าเป็นเพียงสามัญชนธรรมดาคนหนึ่งในเทียนตู ไม่มีอะไรโดดเด่นและไร้ค่า ท่านชมข้าเกินไปแล้ว อ้อ บางทีอาจมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง ทำให้ท่านคิดว่าข้าไม่เหมือนใครก็ได้»
เฉินเถาฮวายังคงแสร้งทำตัวอ่อนแอ
จู้เยี่ยนจ้องแผ่นหลังของนางที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งเด่นชัดขึ้น «เจ้าคิดว่า...จะหนีออกไปได้หรือ»
ถามมาได้!
แน่นอนว่าได้!
เฉินเถาฮวาออกวิ่งสุดฝีเท้า ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดเท่าที่มีในชีวิตนี้
จู้เยี่ยนนั่งอยู่บนแผ่นหินอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย