ท้องฟ้าครึ้มหม่น มีฝนโปรยปรายลงมา หยาดฝนละเอียดตกกระทบแผ่นหินเขียวที่แตกร้าวด่างพร้อย ไม่นานก็ซึมลงไปจนชุ่มชื้น มอสตามร่องหินจึงยิ่งเขียวขจีเป็นมันเงา
กลิ่นดินชื้นลอยมาในอากาศ ปะปนกับกลิ่นหอมของซาลาเปาและบะหมี่ที่ลอยมาเป็นระยะ รวมถึงกลิ่นหวานหอมของมันเทศย่าง
ไกลออกไป เสียงร้องเรียกลูกค้าของพ่อค้าขายร่มดังต่อเนื่องกันเป็นระลอก พ่อค้าเร่เขย่ากลองป๋องแป๋ง เร่ขายทั้งร่มจากเจียงหนานและหนังสัตว์จากดินแดนทางเหนือ...
หญิงสาวคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ แม้ไม่ได้แต่งหน้า แต่ใบหน้ากลับงดงามราวดอกท้อ ราวกับบุปผาในฤดูใบไม้ผลิ นางวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากส่วนลึกของตรอก
ดูเหมือนมีเรื่องด่วน หญิงสาวขมวดคิ้วเรียวงาม ดวงตาสุกใสเต็มไปด้วยความร้อนใจ ฝีเท้าของนางยิ่งเร่งเร็วขึ้น
หญิงวัยกลางคนที่กำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่ตรงปากตรอกมองหญิงสาววิ่งลนลานออกไปอย่างงุนงง “เถาฮวา ออกมาทำอะไรน่ะ รีบกลับบ้านไปเถอะ ไม่อย่างนั้นพ่อแม่เธอได้ดุอีกแน่”
“ป้าซู ฉันมีธุระด่วนค่ะ!” เสียงหวานนุ่มไร้เดียงสาของหญิงสาวดังมาจากข้างหน้า
หญิงวัยกลางคนเห็นนางหายลับไปในตรอกเพียงพริบตา ยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด “เด็กบ้านเฉินยิ่งโตยิ่งงาม ไม่รู้ว่าเป็นพรหรือเคราะห์ ต่อให้กักไว้ในบ้านได้ จะกักไว้สักกี่ปี สู้รีบส่งไปเป็นอนุให้ผู้มีอำนาจสักคนไม่ดีกว่าหรือ เผื่อจะได้เปลี่ยนชีวิต ย้ายไปอยู่เขตตะวันออก...”
พอเก็บเสื้อผ้าเสร็จ หญิงวัยกลางคนก็กลับเข้าเรือนข้าง ๆ แล้วปิดประตู
หญิงสาวมีชื่อจริงว่าเฉินเถาฮวา อาศัยอยู่ในตรอกปู้ยี เขตใต้ของเทียนตู ที่บ้านเปิดร้านบะหมี่เล็ก ๆ แม้ไม่ร่ำรวย แต่ก็พอประทังชีวิตได้ จุดเปลี่ยนของเรื่องเกิดขึ้นในวันนี้ หลังจากวันนี้ชะตาชีวิตของครอบครัวพวกนางจะเปลี่ยนไป หรือจะพูดให้ถูกคือ ชะตาของผู้คนมากมายในเทียนตูก็จะเปลี่ยนไปเช่นกัน
เมื่อเฉินเถาฮวาวิ่งไปถึงถนนใหญ่จูเชวี่ย ก็เห็นว่ายังมีผู้คนไม่น้อยเดินวนเวียนอยู่บนถนน นางกระทืบเท้า ก่อนจะหันไปหลบอยู่หลังเสาต้นหนึ่งริมถนน เพื่อรอให้ช่วงเวลานั้นมาถึง
หากเลือกได้ นางก็ไม่อยากมาที่นี่เลย พ่อแม่ถูกนางหาเหตุผลรั้งให้อยู่บ้านตั้งแต่แรกแล้ว หากไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิดที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด นางคงไม่อยากมาที่นี่เพื่อรอความตาย
ระบบส่งเสียงเล็ก ๆ น่ารักราวกับเด็กน้อยพูดขึ้นว่า “อีกหนึ่งก้านธูป เจ้าจู้เยี่ยนผู้เต็มไปด้วยไออำมหิตก็จะมาแล้ว ตอนที่ท่านลุงกับท่านป้าขายบะหมี่ พวกเขาจะถูกเจ้าจู้เยี่ยนฆ่าตาย เธอจึงขายตัวเป็นอนุให้ตระกูลเซี่ยแห่งเขตตะวันออก เพื่อหาเงินจัดงานศพให้พวกเขาและเลี้ยงเสี่ยวฟู่กุ้ย สามปีต่อมาเธอก็ตายเหมือนกัน ส่วนเสี่ยวฟู่กุ้ยสุดท้ายก็ถูกตีตายตอนขโมยของกินอยู่บนถนน!”
“นี่แหละคือจุดจบของครอบครัวเธอ!”
เฉินเถาฮวายกมือกุมขมับ “พอได้แล้ว!”
“อ๋อ ได้สิ” ระบบตัวน้อยพูดอย่างร่าเริง
เดิมทีเฉินเถาฮวาก็เป็นแค่ตัวประกอบในซีรีส์ต่าง ๆ เป็นได้ทั้งชาวบ้านไร้บทบาท สาวใช้หมายเลขหนึ่งในบ้านตัวเอก ผู้ฝึกตนหมายเลขสองที่ไร้พลังและภูมิหลัง หรือชาวบ้านหมายเลขสามที่คอยโบกธงส่งเสียงเชียร์...
ต้องไปตรงไหนก็ย้ายไปตรงนั้น เรียกได้ว่าเป็นเหมือนอิฐก้อนหนึ่ง
แม้แต่ชื่อก็ยังตั้งส่ง ๆ ทั้งเชยทั้งฟังไม่เพราะ ทำเอานางโมโหแทบตาย
นางออกจะสวยขนาดนี้ จะเป็นแค่ตัวประกอบได้ยังไง
ช่างตาถึงเสียจริง!
เมื่อเช้านี้เอง เจ้านั่นที่เรียกตัวเองว่าระบบก็จู่ ๆ บุกเข้ามาในหัวนาง สมองที่เคยสับสนมึนงงพลันปลอดโปร่งขึ้นมาทันที ทำไมพวกตัวเอกถึงเดินตามเส้นเรื่องจนจบแล้วก็จากไปอย่างสบายใจ แถมยังได้มีตอนจบที่แสนสุขสมบูรณ์แบบ ส่วนชาวบ้านตัวเล็ก ๆ อย่างพวกนางกลับต้องตรากตรำทำงานเยี่ยงวัวควาย แถมยังอาจบ้านแตกสาแหรกขาดเพียงเพราะคำพูดคำเดียว
นางไม่ยอม!
นางเองก็อยากมีตอนจบที่สุขสมบูรณ์แบบเหมือนกัน ถ้าอยู่ ๆ มีเงินทองล้นฟ้า ได้สวมแพรพรรณหรูหราและกินอาหารเลิศรสไม่รู้หมดก็คงดี
นางไม่อยากกินมันเทศกับผักดอง แล้วก็ซดโจ๊กใสทุกวันอีกแล้ว!