“พอแล้ว”
เสียงของเขาไม่ดัง แต่แฝงไปด้วยความมั่นคงที่ไม่ยอมให้ใครโต้แย้ง
“คุณพูดมาพอแล้ว ตอนนี้ครอบครัวผู้เสียหายไม่กล้าพูด ไม่ใช่ไม่อยากพูด”
“พาผมไปก่อน ผมอาจมีวิธี”
“หืม?”
หยางเจี่ยนรูม่านตาหดเล็กน้อย นายมีวิธีงั้นเหรอ?
ความยึดมั่นในใจของเขาเริ่มสั่นคลอน
ยังไงซะ คนคนนี้คือคนที่อาจารย์หลัวระบุชื่อแนะนำ และเป็นเจียงเฟิงที่เคยทำให้เมืองเทียนไห่ปั่นป่วนมาแล้ว
ถึงแม้สถานการณ์ตอนนี้จะทดสอบความสามารถในการสืบสวน ซึ่งคนละเรื่องกับโต้คดีในศาลโดยสิ้นเชิง
แต่ท่าทีของเจียงเฟิงมั่นใจเกินไป ความมั่นใจที่สุขุมเยือกเย็นแบบนั้น ทำให้คนอดเชื่อตามไม่ได้
หยางเจี่ยนไม่พูดอะไรอีก พยักหน้า
ไปดูก็ไม่เสียหาย ส่วนคำว่า “มีวิธี” นั้น ตอนนี้เขาขอแค่คิดว่ามันเป็นความทะเยอทะยานของคนหนุ่มก็แล้วกัน
“ทนายเจียง ผมเป็นผู้ช่วยหยาง เชิญผมไปส่งคุณที่ห้องประชุมได้เลย”
หยางเจี่ยนหันหลังนำทาง พาเจียงเฟิงเดินเข้าไปในห้องประชุมที่อยู่ลึกเข้าไปในบริเวณ
ระหว่างทาง เจียงเฟิงเอ่ยปากขึ้นทันที ถามคำถามที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวกับคดีเลย
“ผู้ช่วยหยาง ครั้งนี้ที่ร่วมมือกัน พวกคุณตั้งใจจะให้ค่าตอบแทนเท่าไหร่?”
พอพูดจบ ฝีเท้าของหยางเจี่ยนก็ชะงักไปชั่วขณะ
เขาหันข้างมองเจียงเฟิง สายตาเต็มไปด้วยความตะลึง
มั่นใจเกินไปแล้วมั้ง!
คดียังไม่เห็นหัว ไม่เห็นคนเลย มาคุยเรื่องเงินทันทีเลยเหรอ?
“เอ่อ คือ… ทนายเจียง ทางพวกเรายังไม่ได้หารือกันเลย คงต้องรอให้คดีชัดเจนก่อน…” หยางเจี่ยนยิ้มแข็งๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที:
“ข้างหน้าคือห้องประชุมแล้ว ตำรวจกับหัวหน้าของผม อัยการหง กำลังคุยกับครอบครัวผู้เสียหายอยู่”