จางเม่าไฉคนเดียว เกือบจะแบกรับงานนอกกระบวนการของสำนักงานกฎหมายฉียงเซิงไว้คนเดียวครึ่งฟ้า
เส้นเลือดใหญ่เส้นนี้ หากถูกดึงออกไป ทั้งสำนักงานกฎหมายจะเข้าสู่สภาวะอัมพาตในเวลาอันสั้น
จะหาคนใหม่มาสานต่องาน?
ธุรกิจที่ซับซ้อนเหล่านั้น หากไม่มีการส่งมอบงานและทำความคุ้นเคยกันหลายเดือน ใครเข้าไปแตะก็จอดกันหมด ช่วงนั้นที่ลูกค้าหายและค่าปรับผิดสัญญาราคาแพงลิบลิ่ว ก็เพียงพอที่จะทำให้หวงปัวล้มละลาย!
มุมปากของเจียงเฟิงโค้งขึ้นอย่างเย้ยหยันยิ่งขึ้น
“คุณหวง นั่นเป็นปัญหาการบริหารภายในของสำนักงานคุณเอง”
“ตอนนี้พี่เม่าฉายเป็นคนของสำนักงานเรา คุณค่าของเขา พวกเราจะใช้ค่าตอบแทนที่เหมาะสมสะท้อนออกมาเอง”
“ส่วนธุรกิจของคุณน่ะ...”
เจียงเฟิงเว้นจังหวะเล็กน้อย สายตาเย็นชาไล่ไปทั่วใบหน้าที่แดงก่ำเป็นสีตับหมูของหวงปัว
“เกี่ยวอะไรกับพวกเราหรือ?”
ที่ขมับของหวงปัว เหงื่อเย็นไหลเป็นสายลูกปัดแล้ว
เขาไม่แคร์หน้าตาอีกต่อไปแล้ว น้ำเสียงยังแฝงไปด้วยคำวิงวอน
“เม่าฉายเอ๊ย ดูหน้าลุงที่เคยให้งานแกทำสิ ช่วยลุงอีกครั้ง! แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว!”
“เงินเดือนลุงเพิ่มให้! หนึ่งหมื่นห้า! ไม่เอา สองหมื่น! สองหมื่นต่อเดือน!”
เจียงเฟิงส่ายหน้า รอยเย้ยหยันเพียงน้อยนิดบนใบหน้าหายไปด้วย เหลือเพียงความเย็นชาเสียดแทง
“หวงปัว นายเป็นคนแบบไหน ฉันรู้ดีกว่าคนอื่น”
“ตอนนั้นฉันแพ้คดีสองคดี นายเหยียบฉันออกจากสำนักงานเหมือนทิ้งขยะ”
“พี่เม่าฉายเป็นคนมีความสามารถขนาดนี้ อยู่กับนายทั้งที่เงินเดือนแค่หกพัน เสี่ยงหัวใจวายตายคาที่ ทำงานแลกชีวิตให้นายมาหลายปี รู้จักบุญคุณจนสุดทางแล้ว”
“ตอนนี้ ฉันให้เขาเงินเดือนพื้นฐานสองหมื่นห้า บวกกับคอมมิชชันอีก”
“นี่แหละ ถึงจะเรียกว่าท่าทีต่อคนมีความสามารถ”