เจียงเฟิงไม่ได้มองเขาด้อยลงแต่อย่างใด
คนที่สามารถ "ปล่อยตัวปล่อยใจ" อยู่รอดได้อย่างสงบภายใต้ความกดดันมหาศาลของโรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่งแบบนั้น จะเป็นคนไร้ความสามารถไปได้ยังไง
ความสงสัยแวบขึ้นในใจ เจียงเฟิงก็หันสายตากลับ แล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
"ท่านประธานศาล เนื่องจากข้อเรียกร้องในการฟ้องร้องมีจำนวนมาก ผมจะเริ่มทยอยนำเสนอข้อโต้แย้งทีละข้อ"
เสียงของเขาชัดเจนและมั่นคง ราวกับว่าความวุ่นวายก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น
"อย่างแรกเลย คือการฟ้องร้องพ่อแม่ของเจียงว่านถิงและเฉินหมิงเฉา ในข้อหาฆ่าคนโดยเจตนา"
คำพูดนี้หลุดออกไป บรรยากาศในศาลที่เพิ่งจะคลายเครียดลงก็กลับมาตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง
"ก่อนการไต่สวน ฝ่ายผมได้ยื่นหลักฐานข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องไปแล้ว ซึ่งรวมถึงบันทึกการแชทของเจียงว่านถิงและเฉินหมิงเฉา กับพ่อแม่ของพวกเขา"
บันทึกเหล่านี้ ถูกดึงออกมาจากโทรศัพท์ของพ่อแม่สองคู่นั้น และผ่านการรับรองจากฝ่ายเทคนิคของศาลแล้วว่า มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะใช้เป็นหลักฐานได้
เจ้าหน้าที่รับสัญญาณ จอใหญ่กลางศาลก็ฉายภาพบันทึกการแชทที่ชัดเจนขึ้นมาทันที
สิ่งแรกที่ปรากฏคือกลุ่มแชทสามคนที่ชื่อ "ครอบครัวบ้านเฉิน"
เฉินหมิงเฉา: "พ่อแม่ ผมได้หยุดครึ่งวันเสาร์นี้ จะไม่กลับบ้านนะครับ"
เฉินไป๋เหลียง: "ทำไม?"
เฉินหมิงเฉา: "อาทิตย์นี้เรียนหนักมาก ผมอยากใช้เวลาครึ่งวันนี้ออกไปเล่นข้างนอก พักผ่อนบ้าง"
เฉินไป๋เหลียง: "พักผ่อน? นายนั่งเรียนทั้งวันทั้งคืน ยังจะบอกว่าเหนื่อยอีก? ฉันว่าเรื่องนี้เป็นข้ออ้างล้วน ๆ! หรือว่านายจะแอบหนีออกไปเล่นเกมอีก"
"ฉันบอกนายเลย ครึ่งวันนี้ นายจะกลับบ้าน หรือไม่ก็ไปนั่งเรียนต่อที่โรงเรียน! ฉันจะให้ครูผู้ตรวจการจับตาดูนายไว้ ถ้ากล้าหนีออกไป ฉันจะหักขานายทิ้ง!"
แม่เฉิน: "หมิงเฉา พ่อแกทำงานอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง เหนื่อยยิ่งกว่าแกอีกหลายเท่า ถ้าแกไม่ตั้งใจเรียน ต่อไปต้องไปทำงานที่ไซต์ ความเพียรพยายามของพวกเราหลายปีนี้ก็สูญเปล่าหมด!"