เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เฉินไป๋เหลียงก็ชะงักไปทั้งตัว
ไหล่ของชายวัยกลางคนทรุดลงทันที น้ำตาอันขุ่นมัวไหลรินลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
สายตาที่เขามองเจียงเฟิง ครั้งแรกที่ไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดชังและการต่อต้าน หากแต่เป็นความอ่อนแอของคนที่ถูกทิ่มแทงเข้าที่ความในใจโดยตรง
ใช่แล้ว ใครจะไปคิดจะให้มันแข็งแกร่งแบบเหล็กได้เสมอเล่า
กว่าจะดิ้นรนอยู่บนโลกสังคมภายนอกผ่านชีวิตมาเท่าไหร่ ผ่านความอัปยศเสียใจมาเท่าไหร่ กล้ำกลืนความขมขื่นมามากแค่ไหน
ขณะนี้ กลับมีใครบางคน คนที่เอาแต่ตอกย้ำเขาอยู่บนหลักประจานตลอดมา พูดคำว่า "เข้าใจ" ออกมาได้
หัวใจดวงนั้นของเฉินหยางที่ถูกขัดเกลาจนหนาเป็นปมของเฉินไป๋เหลียงพลันอ่อนยวบลงไปสิ้นเชิง
ความผิดที่กำเริบขึ้นมาเต็มอกอยู่แล้ว มาประกบเข้ากับคำว่า "เข้าใจ" ที่มาอย่างกะทันหันนี้ ก็เข้าด้วยกัน ล้มครืนทำลายแนวป้องกันทางจิตใจทุกอย่างของเขาลงอย่างสิ้นเชิง น้ำตาแตกออกมาทันที
ไม่ใช่แค่เขา
ในห้องไลฟ์ เหล่าผู้ปกครองจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์เตรียมวิจารณ์เจียงเฟิงว่า "ยืนสูงไม่รู้สึกปวดเอว" ต่างก็หยุดมือลงพร้อมกัน
ขอบตาก็แดงซึมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ
ไม่ใช่เรื่องง่ายเอาซะเลย
บรรยากาศอันน่าหวาดหวั่นบนศาล ในตอนนี้กลับเปลี่ยนท่าทีไปเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อน
ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่การไต่สวนที่เอาชีวิตเข้าแลกกัน หากแต่เป็นการสัมมนาเชิงปฏิบัติการเรื่องการศึกษาในครอบครัวครั้งใหญ่ที่แผ่กระจายไปทั่วประเทศ
แต่แล้ว ในตอนนี้เอง ตรงมุมปากของเจียงเฟิงกลับเผยรอยยิ้มลึกลับ ที่แฝงไปด้วยความโหดร้ายหยดหนึ่งขึ้นมา
เขาพูดออกมาเบา ๆ เสียงไม่ดังนัก หากแต่เหมือนกริชน้ำแข็งแทงทะลุสายใยอบอุ่นอันแสนสั้นนี้
"แต่ไม่ว่าจะยังไง อบรมสั่งสอนลูกแบบไม่ถูกวิธี ก็คืออบรมสั่งสอนลูกแบบไม่ถูกวิธี"
"ด้วยเหตุดังกล่าว ผมขอเสนอ ให้จัดตั้ง 'โรงเรียนอบรมผู้ปกครอง' ขึ้นมา"
"หลักสูตรของโรงเรียน จะสอนเหล่าผู้ปกครองทุกท่านโดยเฉพาะว่า จะอบรมเลี้ยงดูเด็ก ๆ อย่างไรให้ถูกต้อง"
"โรงเรียนจะมีการจัดสอบเป็นระยะ ๆ ถ้าผู้ปกครองคนไหนสอบไม่ผ่าน จะถูกพักอำนาจการปกครองเป็นการชั่วคราว จนกว่าจะสอบแก้ตัวผ่าน"