พวกคุณจะเป็นฆาตกร หรือจะเป็นเกราะที่แข็งแกร่งที่สุดที่คอยปกป้องเด็ก ๆ อยู่ข้างหลังก็ได้
พวกคุณจะกลายเป็นตัวร้ายตัวสุดท้ายในสายตาของพวกเขา หรือจะเป็นเพื่อนร่วมทางที่พวกเขายอมมอบชีวิตทั้งชีวิตให้ก็ได้
เสียงของเจียงเฟิงก้องสะท้อนอยู่ในศาลอันเงียบสงัด ทุกคำพูดเปรียบเสมือนตะปูที่ตอกลึกเข้าไปในหัวใจของคนที่เป็นพ่อแม่ทุกคนในที่นั้น
"บทบาทที่พวกคุณอยากเล่นในชีวิตของลูก พวกคุณเป็นคนเลือกเองเสมอ"
"ไม่ใช่เพราะว่าพวกคุณให้กำเนิดพวกเขา แล้วพวกคุณก็เป็นพ่อแม่โดยอัตโนมัติ"
"การเติบโตไปพร้อมกับลูก สนใจในความสุขและความทุกข์ของพวกเขา สื่อสารอย่างเท่าเทียม และแนะนำอย่างมีเหตุผล แค่นั้นแหละ พวกคุณถึงจะเรียกได้ว่าเป็นพ่อแม่!"
"เพราะฉะนั้น พวกคุณต้องเข้าใจ หน้าที่แรกของการเป็นพ่อแม่ คือการเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของลูก เป็นเพื่อนร่วมรบที่คอยประคองกันและกัน!"
น้ำเสียงของเจียงเฟิงพลันสูงขึ้น ดวงตาเป็นประกายราวสายฟ้า จ้องตรงไปยังจำเลยทั้งสี่
"ไม่ใช่เหมือนพวกคุณ ที่เอาแต่โบกธง 'ทำเพื่อเขาดี' แล้วผลักลูกตัวเองให้ไปยืนอยู่ตรงข้ามกับพวกเรา สุดท้ายก็กลายเป็นโศกนาฏกรรมที่ไม่อาจแก้ไขได้!"
เมื่อพูดจบ เจียงเฟิงก็หยุด
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อไปอีก
ในยามนี้ ความเงียบกลับทรงพลังกว่าคำพูดใด ๆ
เขาจะปล่อยให้ประโยคเหล่านี้ เหมือนเหล็กที่ถูกเผาจนแดง ตรึงลงบนวิญญาณของพวกเขา
บนแท่นจำเลย บรรยากาศเงียบสงัด
แม่ของเจียงว่านถิง ผู้เป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยที่มักจะถือตัวอยู่เสมอ จ้องเขม็งไปที่ไดอารี่ของลูกสาวทีละบรรทัดที่ทั้งไร้เดียงสาและสิ้นหวังบนจอใหญ่
ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทาโดยไม่สามารถควบคุมได้
ในฐานะปัญญาชน เธอจะฟังคำพูดของเจียงเฟิงไม่รู้เรื่องได้อย่างไร?
ก็เพราะฟังรู้เรื่องนั่นแหละ ความหนาวเย็นที่เสียดแทงถึงกระดูกจึงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายในพริบตา!
ริมฝีปากของเธอขยับ พูดออกมาเป็นเสียงที่แตกสลาย ราวกับมีใครกำลังบีบคอเธออยู่
"เจียงหมิน..."
เธอสะอื้นไห้ หันไปหาสามีของเธอ
"ตอนนี้...ฉันเพิ่งเข้าใจ...ว่าทำไมว่านถิงยิ่งโต ยิ่งพูดกับเราน้อยลง..."