หวงปัวอาบไปด้วยเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มราวกับคลื่นทะเล มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
สิ่งที่เขาต้องการก็คือความรู้สึกถูกยอมรับจากสังคมกระแสหลักแบบนี้
คนหนุ่มสาว? พวกเขาไม่มีกำลังซื้อ การสนับสนุนของพวกเขาไม่มีค่าอะไรเลย
“มีเพียงคนวัยกลางคนที่ครอบครองทรัพย์สินของสังคมเท่านั้นที่เป็นพลังที่แท้จริง เจียงเฟิง นายเลือกข้างผิด ชะตากรรมของนายคือการเป็นบันไดให้ผมก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง!”
หวงปัวให้สัมภาษณ์ภายใต้แสงแฟลชนับไม่ถ้วนด้วยถ้อยคำที่จริงใจ สร้างภาพตัวเองเป็นนักรบคนสุดท้ายที่ปกป้องครอบครัวและประเพณี ทำให้บรรดาพ่อแม่วัยกลางคนในที่เกิดเหตุปะทุอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง
จากนั้น เขาก็จัดเนคไทชุดสูทราคาแพงให้เรียบร้อย ท่ามกลางเสียงตะโกน "สู้ๆ คุณหวง" เดินเข้าศาลอย่างผู้ชนะ
ส่วนเจียงเฟิงเงียบสงบกว่ามาก
เขากับหลี่จิ้งเดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน สายตาที่รายล้อมล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชังและอาฆาต ราวกับจะฉีกเขากินทั้งเป็น
เจียงเฟิงมองผ่าน ๆ ไป ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย นั่นคือความสงบเย็นที่เกือบจะไร้ความรู้สึก ราวกับทุกสิ่งที่เห็นเป็นเพียงฉากละครเวที
เขาแม้กระทั่งไม่ได้ให้สัมภาษณ์กับนักข่าวคนไหน ตรงไปตรงมามุ่งสู่ศาลโดยตรง
ภาพนี้ถูกถ่ายทอดสดไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต
เหล่าคนหนุ่มสาวที่อยู่หน้าจอเห็นใบหน้าที่สงบเกินไปของเจียงเฟิง หัวใจก็บีบรัดทันที
นี่ไม่เหมือนกับความมั่นใจในทีมก่อนหน้านี้เลย!
“นี่ต้องเป็นเพราะความกดดันมากเกินไปแน่ ๆ ทนายเจียงทำสีหน้าไม่ออกเลย!”
“จบกันละ ฉันเพิ่งจะอยากโตไว ๆ เพื่อจะได้ช่วยอะไรได้จริง ๆ ไม่ใช่แค่พิมพ์คีย์บอร์ดอยู่บนเน็ต”
“ทุกคนปล่อยไปตามธรรมชาตินะ ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง การที่ทนายเจียงยืนอยู่ตรงนี้ก็ชนะแล้ว!”
คนหนุ่มสาวจำนวนนับไม่ถ้วนกำโทรศัพท์แน่น แม้แต่การหายใจก็ระมัดระวัง
แม้แต่ในโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งเทียนไห่ที่มีวินัยเข้มงวด นักเรียนจำนวนมากก็เสี่ยงโดนลงโทษ แอบดูไลฟ์สดที่เป็นตัวตัดสินชะตากรรมของพวกเขาอยู่ในห้องน้ำ มุมสนามหญ้า