“ที่แท้...ที่แท้ทนายเจียงแบกรับความกดดันขนาดนี้ เพื่อพวกเรา โปรเจกต์ของตัวเองยังต้องพับไป”
“เรื่องแบบนี้...ทนายเจียงทำไมไม่พูดสักคำเลย!”
“น้ำตาไหลเลย ผู้ชายแกร่งจริง ๆ ไม่เคยบ่นความเจ็บปวดของตัวเองให้ใครฟัง”
“ไม่นะ ทนายเจียงจะหมดเงินจนกินข้าวไม่อิ่มหรือเปล่า!”
“ทุกคนใจเย็น ๆ หน่อยเถอะ ยิ่งเราก่อเรื่องมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดึงความสนใจไปให้ทนายเจียงไม่ใช่เหรอ!”
“ใช่ อย่าเพิ่มภาระให้ทนายเจียงอีกเลย อย่าให้กระทบชีวิตจริงและงานของเขา...”
“คิดแล้วก็เวทนาคุณเจียงอีกครั้ง ที่ฉันถูกกดดันก็แค่เรื่องจิตใจ ที่แท้คุณเจียงแบกแรงกดดันทั้งร่างกาย จิตใจ และการเงิน เพื่อพูดแทนพวกเรา...”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ทนายเจียงดูแลตัวเองก่อนเถอะ ต่อให้ไม่พูดอะไรแล้ว พวกเราก็เข้าใจได้หมด!”
ในชั่วพริบตา คลื่นความรุนแรงบนอินเทอร์เน็ตก็สงบลงอย่างน่าอัศจรรย์
เหล่าคนหนุ่มสาวไม่คลั่งไคล้การสแปมหน้าจออีกต่อไป แต่เลือกที่จะอดทนและเงียบสงบพร้อมกัน
พวกเขาแค่เงียบ ๆ ลบโพสต์และคลิปที่โจมตีเจียงเฟิงทิ้ง แสดงการสนับสนุนและความเป็นห่วงด้วยวิธีที่ไร้เสียง
อินเทอร์เน็ต กลับมาสงบสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แต่ภายใต้ความสงบนี้ คือดวงใจนับร้อยล้านที่รอคอยการตัดสินครั้งสุดท้าย
...
ยามดึก
เจียงเฟิงเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่กองเป็นภูเขาในที่สุด
หลี่จิ้งที่อยู่ข้างกายเขาก็หมดอารมณ์จะเล่นน้ำไปนานแล้ว กำลังจัดระเบียบข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาที่สดใสทั้งสองข้างตอนนี้เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
“หัวหน้า ดูสถานการณ์ในเน็ตเอาเองเถอะ ฉันไม่ว่าง”
หลี่จิ้งไม่แม้แต่จะเงยหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการจดจ่อ
เจียงเฟิงยิ้ม แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เงียบสงบจนน่าประหลาดใจ
นิ้วของเขาปัดผ่านหน้าจอ หาต้นตอได้อย่างรวดเร็ว——คลิปของเซี่ยเกอนั่นเอง