นี่มันเรื่องดีเหรอ?
คำพูดของเจียงเฟิง ทำให้อากาศในสำนักงานกฎหมายทั้งแห่งเหนียวหนึบขึ้นมาทันที
สายตาของทุกคน จ้องเขม็งไปที่เจียงเฟิง ราวกับกำลังมองคนบ้าคนหนึ่ง
ตาของหลี่จิ้งแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำเสียงสั่นเครือราวกับถูกทั้งโลกหักหลัง: "หัวหน้าใหญ่! ฉัน... ฉันไม่มีบุญคุณก็มีแรงงานนะ เมื่อก่อนที่ฉันพูดว่าจะติดคุกน่ะ มันเป็นแค่คำพูดปากเสีย แต่..."
เธอสูดจมูกฟุดฟิดอย่างน่าสงสาร แล้วพูดต่อด้วยเสียงสะอื้น
"ท่านขายฉันจริงๆ ไม่ได้นะ!"
หลิวซูชางที่ยืนอยู่ข้างๆ หลังจากความตกใจในตอนแรก รอยยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความจนใจกลับผุดขึ้นที่มุมปาก
อยู่กับเจียงเฟิงมานาน เธอดูเหมือนจะเริ่มชินแล้ว ที่ชายคนนี้มักจะขุดหาหนทางรอดที่ทำให้ทุกคนตะลึงออกมาจากหุบเหวลึกที่สุดเสมอ
"เจียงเฟิง อย่าแกล้งจิ้งจิงเลย พูดแผนของนายออกมาเถอะ"
เจียงเฟิงยื่นมือไปขยี้หัวหลี่จิ้ง น้ำเสียงกลับมีแววหยอกล้อที่คาดเดายากซ่อนอยู่: "ครั้งนี้ เห็นทีต้องให้จิ้งจิงน้อยของเราลำบากหน่อยจริงๆ"
"แผนของฉัน มันเป็นแบบนี้"
ชั่วขณะนั้น ทุกคนกลั้นหายใจ สีหน้าเคร่งขรึม
พวกเขารู้ดี เจียงเฟิงไม่เคยทำอะไรไร้ประโยชน์ คำว่า "เรื่องดี" ที่ออกจากปากเขา เบื้องหลังต้องซ่อนแผนการที่สะเทือนฟ้าดินไว้เสมอ
หลี่จิ้งก็รีบเก็บเสียงร้องไห้ทันที ยืดหลังตรง ราวกับทหารที่รอรับคำสั่ง
สายตาของเจียงเฟิงกวาดมองทุกคนช้าๆ เสียงไม่ดัง แต่หนักแน่นราวกับศิลา
"ที่หยางเทียนเจิ้นจะฟ้องหลี่จิ้งในข้อหาฆ่าคนโดยเจตนา เรื่องนี้ตัวมันเอง ก็เป็นคดีระดับท็อปที่มีกระแสเรตติ้งหลายร้อยล้านอยู่แล้ว"