หลี่จิ้งถามอีกว่า "แล้วถ้าเราสู้แพ้ ต้องจ่ายเงินชดใช้ จะไม่เสียภาพลักษณ์ของสำนักงานกฎหมายหรือไง?"
เจียงเฟิงโบกมือ ดวงตาแวววาวด้วยสายตาที่หยั่งรู้ใจคน
ไม่นะ'
"ไม่แพ้หรอก"
"สิ่งที่เธอทำ สื่อถึงความยุติธรรมอันเรียบง่าย การที่นายตบหยางเป่าเหริน เข้ากับอารมณ์เกลียดชังพวกเจ้าพ่อลูกกวาดของมหาชนได้อย่างลงตัว"
"เพราะฉะนั้น คดีนี้ เราเล่นยังไงก็ชนะ"
"ชนะ สำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นก็ได้ชื่อเสียงและเสียงชื่นชม แพ้ สำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นก็ได้ความเห็นใจและการสนับสนุนจากมหาชน"
เขาหันไปทางหลิวซูชาง น้ำเสียงชวนคล้อยตาม
"คุณหลิว ตอนไต่สวน เธอไม่ต้องไปขลุกอยู่กับข้อกฎหมายกับเขามากนักด้วยซ้ำ"
"สิ่งที่ต้องทำ คือเน้นย้ำเรื่องเดียวซ้ำ ๆ ว่า หลี่จิ้ง กำลังช่วยสังคมกำจัดคนชั่ว!"
"ทำให้เธอกลายเป็นนักสู้ผู้เดียวดายที่กล้ายกหมัดต่อสู้กับความมืด!"
"นี่แหละ โฆษณามหึมาที่ทุ่มเงินสิบล้านก็ซื้อไม่ได้!"
"เราจะตอกย้ำจิตวิญญาณของสำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นที่ว่า 'สู้เพื่อความยุติธรรมโดยไม่ยอมแพ้' ให้ฝังลึกลงไปในใจของผู้ชมทุกคน เหมือนการตีตราเหล็ก!"
"ถึงตอนนั้น ตราบใดที่มีความอยุติธรรมเกิดขึ้นในโลก สิ่งแรกที่พวกเขาคิดถึง จะต้องเป็นสำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นของเรา"
"แหล่งคดีของเรา จะไม่มีวันหมดสิ้น!"
สีหน้าของหลิวซูชางและทนายอีกสามคนตอนนี้ ไม่สามารถบรรยายด้วยคำว่าตกใจได้อีกต่อไป
สมองของพวกเขาแทบจะว่างเปล่าไปหมด
บัดซบ! (คำต้องห้าม?)
เกมหมากที่ทำให้หลี่จิ้งติดคุกและทำให้สำนักงานกฎหมายเสื่อมเสียชื่อเสียง กลับกลายเป็นแผนเปิดเผยที่ชนะแบบไม่ต้องสงสัยในปากของเจียงเฟิง!
ยิ่งไปกว่านั้น ยังจะอาศัยการรุกของศัตรู สร้างแบรนด์ให้สำนักงานกฎหมายซ่างผิ่น ปั้น 'จิตวิญญาณซ่างผิ่น' ขึ้นมาอีก!