เธอยืดเส้นยืดสายอย่างเต็มที่ แล้วก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างไม่มีความป้องกันตัว
ทั้งร่างจมลงไปในโซฟานุ่ม ๆ ทอดกายผอมบางอย่างไม่แคร์ภาพลักษณ์
มุมปาก หางตา แม้กระทั่งหางคิ้วก็พลันยกขึ้นเล็กน้อย
เหมือนแมวที่หาที่หลบที่สบายที่สุดได้แล้ว อิดโรยและอิ่มเอม
ความสงบสุขอันสมบูรณ์แบบที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ทำให้เธอลืมไปชั่วขณะว่ายังมีอีกคนอยู่ในห้อง
"อุ๊ย!"
เธอสะดุ้งกลับสู่สติ ร่างกายหดเกร็งขึ้นมาทันที แก้มแดงก่ำจนน่าตกใจ หันไปทางเจียงเฟิงด้วยใบหน้าแดงก่ำ
เมื่อกี้ท่าทางของเรา...ดูไม่ค่อยเป็นสุภาพสตรีไปหน่อยหรือเปล่า?
เขาจะคิดว่าฉันเป็นคน...ตามสบายเกินไปไหมนะ...
แต่บนใบหน้าของเจียงเฟิงกลับมีเพียงรอยยิ้มอ่อนโยน เขาเดินเข้ามาในห้อง หยิบผ้าห่มผืนบางออกมา ค่อย ๆ คลุมให้หลิวซูชางอย่างเบามือ
"นอนเถอะ"
น้ำเสียงของเขาเบามาก มีพลังที่ปลอบประโลมจิตใจ
"ตื่นขึ้นมาแล้วกินข้าวเที่ยง ฉันทำให้"
"ฉัน..."
หลิวซูชางดวงตาวับวาว อยากจะปฏิเสธ อยากจะลุกขึ้น
"พักผ่อนให้เต็มที่"
น้ำเสียงของเจียงเฟิงอ่อนโยนจนไม่สามารถขัดได้
"เธอเป็นหัวหน้าของฉันนะ ถ้าร่างกายพังไป ฉันจะไปหาที่ไหนที่เก่งขนาดนี้มาอีก?"
เสียงที่ก้องอยู่ข้างหูทำให้หลิวซูชางทั้งร่างสั่นสะท้านไปหมด
เธออยากจะดิ้นรน
แต่ความง่วงเหงาหาวนอนอันแสนหนักหน่วงนั้น ไม่รู้ว่าทำไม ถึงได้ถาโถมเข้ามาอย่างล้นหลามในชั่วขณะนี้
เจียงเฟิงหันหลัง เดินไปที่ห้องครัว
เปลือกตาของหลิวซูชางเริ่มหนักและปิดลงอย่างช้า ๆ
บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้นอนหลับสบายในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบเช่นนี้มานาน หรืออาจจะเป็นเพราะพลังคำพูดของเจียงเฟิง
เธอหลับตา และแทบจะในทันที ก็ตกสู่ห้วงนิทรา
ในขณะเดียวกัน การเดินทางไปทำอาหารเที่ยงของเจียงเฟิงกลับพบเจอเรื่องไม่คาดฝันมากมาย
เขาเดินเข้าไปในครัวเพื่อล้างผัก เปิดก๊อกน้ำ น้ำพุ่งขึ้นจากรอยต่อด้านบนของก๊อกน้ำ กระเซ็นใส่หน้าเขาจนเต็มหน้า