หลิวซูชางเปล่งเสียงแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน
เจียงเฟิงไม่ได้ยินประโยคนั้นชัด
แต่เขามองเห็นรอยยิ้มที่เปล่งออกมาจากใจจริงบนใบหน้าของหลิวซูชาง ปราศจากการเสแสร้งใดๆ
มุมปากของเธอโค้งสูง ดวงตาหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยวแสนน่ารัก
ความสุขบริสุทธิ์แบบนี้ บนตัวหลิวซูชางนั้นหายากยิ่ง
ดูเหมือนว่ากระแสการกระทำต่อเนื่องของตัวเอง จะช่วยกวาดล้างความทุกข์ใจที่สั่งสมมานานของเธอได้จริงๆ
และทั้งหมดนี้ อยู่ในแผนของเจียงเฟิง
นี่คือความเข้าใจของเขาที่ว่า ผู้ชายที่โตเต็มวัยต้องใส่ใจรายละเอียดอย่างสุดขีด
จากผลลัพธ์ที่ได้ เอฟเฟกต์ดีเลิศ
"งั้นครั้งนี้เธอจะให้คะแนนฉันกี่คะแนน?"
เจียงเฟิงยิ้มบางๆ ถามตามไป
หลิวซูชางได้ยินก็ยิ้มกว้างขึ้น พร้อมกับหัวเราะเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่แฝงการหยอกล้อ "ชอบให้ฉันให้คะแนนเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ความคิดของเธอดูเหมือนจะหลุดออกจากภวังค์อันสุขล้นที่ห่อหุ้มไว้ กลับมาอยู่บนเส้นทางปกติ
เธอคิดอย่างจริงจัง
"ตัดสินใจเด็ดขาด ว่องไวปานสายฟ้าแลบ"
"การควบคุมรายละเอียดก็ไร้ที่ติ"
"ยังทำอาหารอร่อยขนาดนั้นอีก..."
"ได้เต็มร้อยอีกแล้ว!"
พูดจบ หลิวซูชางเองก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น เหมือนกำลังยืนยันความน่าเชื่อถือของคะแนนนี้ สมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ
เธอเงยหน้ามองเจียงเฟิง น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจ "เธอเก่งมากจริงๆ เข้าใจแก่นแท้ได้หมดแล้ว ฉันดีใจมาก รู้สึกว่าเธอพร้อมจะจบหลักสูตรจากฉันได้ทุกเมื่อ"
หลิวซูชางลุกขึ้นยืน
"ไปเถอะ ไปกินข้าว!"
พูดพลางก็ยื่นมือผลักหลังเจียงเฟิง จะผลักเขาออกจากห้องนอน
ทันใดนั้น เจียงเฟิงหยุดชะงัก หันกลับมาทันที
ทั้งสองเผชิญหน้ากันอย่างกะทันหัน
หลิวซูชางตั้งตัวไม่ติด ปลายจมูกชนเข้ากับอกอันแข็งแกร่งของเจียงเฟิง เธอ"อุ๊ย"ร้องออกมาหนึ่งครั้ง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่ใสเต็มไปด้วยความสงสัย