ในห้องไลฟ์สดของเครือข่ายอินเทอร์เน็ต คิ้วของหนุ่มสาววัยรุ่นจำนวนนับไม่ถ้วนขมวดเป็นปมตาย
ในฐานะผู้ที่เคยประสบกับ "คุก" แห่งนั้นด้วยตนเอง พวกเขารู้ดีกว่าคนอื่น ๆ ว่าทุกคำพูดของหวงปัวนั้นเป็นเรื่องไร้สาระที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง!
แต่...
กฎระเบียบของโรงเรียนเขียนไว้เป็นตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาวชัดเจน
กระบวนการขอลากลาออกนอกโรงเรียนก็มีอยู่จริง
สองสิ่งนี้เปรียบเสมือนภูเขาสองลูกที่ไม่สามารถสั่นคลอนได้ ทับอยู่ในใจของทุกคน
การให้เหตุผลของหวงปัวนั้นไม่มีช่องโหว่ในกระบวนการทางกฎหมาย โดยแยกการประณามทางศีลธรรมและอารมณ์ทั้งหมดออกจากหลักนิติธรรมอันเย็นชา
ความเป็นอัตวิสัยมากเกินไป ไม่สามารถกำหนดขอบเขตได้เลย!
ในห้องไลฟ์สดต่าง ๆ คอมเมนต์เริ่มบางตาลงอย่างเห็นได้ชัด
การอภิปรายและการโต้เถียงหยุดลง
สายตาของทุกคนทะลุผ่านหน้าจอ จับจ้องไปที่ทนายหนุ่มที่นิ่งสงบราวกับภูเขาตั้งแต่เริ่มการไต่สวน
พวกเขากำลังรอคอย
รอคอยให้เจียงเฟิงสามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้เหมือนเมื่อก่อน ทำลายกำแพง "ผู้ปกครอง" ที่ดูเหมือนแข็งแกร่งไร้เทียมทานของหวงปัวได้ในคราวเดียว!
...
ในเวลาเดียวกัน
โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งเมืองเทียนไห่ หอผู้ป่วยหนักฉุกเฉิน
บนม้านั่งยาวในโถงทางเดินอันเย็นเยียบ เจียงว่านหยูกำลังจ้องมองหน้าจอมือถืออย่างเคร่งเครียด บนหน้าจอเป็นภาพการถ่ายทอดสดการไต่สวน
เมื่อเห็นหวงปัวในท่าทางมั่นใจว่าชนะแบบนั้น เธอโกรธจนตัวสั่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามืออย่างลึก
ในขณะนั้นเอง
"แกร๊ก..."
ประตูโลหะหนาของห้องผู้ป่วยหนักถูกเปิดออกเป็นช่องบาง ๆ
พยาบาลคนหนึ่งโผล่ออกมา แล้วถามด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ: "ใครเป็นญาติของเจียงว่านถิงและเฉินหมิงเฉาบ้าง?"
เจียงว่านหยูที่ตึงเครียดตลอดเวลาเหมือนถูกไฟฟ้าดูด กระโดดขึ้นจากม้านั่งอย่างรวดเร็ว
"ฉัน! ฉันเอง!"
เสียงของเธอเปลี่ยนไปเพราะความตื่นเต้น
พยาบาลมองเธอแล้วแสดงสีหน้าโล่งใจเล็กน้อย: "เธอเป็นน้องสาวของเจียงว่านถิงใช่ไหม? ตามฉันมา พี่สาวของเธอพ้นจากอันตรายแล้ว เพิ่งตื่นขึ้นมาได้ เธอเข้าไปเยี่ยมได้"
พูดจบ พยาบาลก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนยังมีเรื่องเร่งด่วนกว่านั้นอีก
ปัง!