บนที่นั่งของอัยการโจทก์ เจียงเฟิงนั่งตัวตรง
ประธานศาล: เจียงฉง
ผู้พิพากษา: เฉินเย่เฉียว, หูอีหมิง
บนที่นั่งทนายแก้ต่างฝ่ายจำเลย คนที่นั่งอยู่กลับเป็นเย่กู้เอง
เขาเลือกที่จะแก้ต่างให้ตัวเอง
การไต่สวนเริ่มขึ้นนานแล้ว ภายใต้หลักฐานที่กองท่วมภูเขา ถ้อยคำของเจียงเฟิงน้อยนิด แต่ทุกคำหนักอึ้งราวภูเขาทับอก กดดันจนหายใจแทบไม่ออก
ข้อหาฆ่าคนโดยเจตนา ข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา ข้อหาปล้นทรัพย์ ข้อหาลักพาตัว ข้อหาใส่สารอันตราย...
เจียงเฟิงฟ้องร้องคนทั้งสี่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยข้อกล่าวหาชวนให้คนทั้งโลกตะลึงพรึงเพริด
ข้อเรียกร้องก็เรียบง่ายและรุนแรง
ขอประหารชีวิตทั้งสี่คน
ด้านหลังยังต่อท้ายด้วยสี่คำ
ประหารชีวิตทันที
เจียงเฟิงรู้ว่านี่คือศึกชี้ชะตาครั้งสุดท้ายที่จะปิดฉากทุกอย่าง
และยังเป็นคดีที่เขามั่งคั่งและง่ายที่สุดเท่าที่เคยสู้มาตั้งแต่ข้ามมิติมา
หลักฐานมากมายจนฝังคนได้ทั้งเป็น เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะแพ้ได้ยังไง
ถึงอย่างนั้น ตลอดกระบวนการโต้วาที เจียงเฟิงยังคงจริงจังสุดขีด ไม่พูดเกิน ไม่ขาดตก
หน้าผากของเย่กู้เริ่มมีเหงื่อเย็นซึมออกมา เขาพยายามหาช่องโหว่ด้วยการโจมตีด้วยวาจาที่ถนัดที่สุด
แต่ทุกคำพูดของเขากลับจมหายไปในทะเลกว้าง
เจียงเฟิงถึงขั้นขี้เกียจแม้แต่จะเงยหน้ามองเขา
ความกดดันจากการถูกมองข้ามอย่างสิ้นเชิงแบบนี้ ยิ่งทำให้อึดอัดกว่าการโต้วาทีที่ดุเดือดเสียอีก
เย่กู้พังทลายลงในที่สุด เขาผุดลุกยืนขึ้นอย่างแรง เสียงสั่นเครือและแหลมคม
"เจียงเฟิง! แกกลัวใช่ไหม! แกไม่กล้าโต้กับฉัน แกกลัวแพ้ฉัน!"
เจียงเฟิงพลิกแฟ้มคดี ปลายนิ้วกรีดผ่านหน้ากระดาษเป็นเสียงกรอบแกรบราวกับเป็นเสียงเดียวในห้องพิจารณาคดี
เขาไม่สนใจเย่กู้
ภายใต้ระบบกฎหมายประเทศมังกร เมื่อหลักฐานเป็นวงจรสมบูรณ์แบบ กลเม็ดการแก้ต่างใด ๆ ก็เป็นเพียงละครตลกที่ไร้ประโยชน์