"เตรียมใจไว้แล้วหรือยัง?"
เสียงของเจียงเฟิงต่ำมาก ลมหายใจพัดผ่านข้างหูของหลิวซูชางในอ้อมแขน
หลิวซูชางตัวสั่นน้อยๆ แล้วพยักหน้าเบาๆ
ดี
ถึงเวลาแล้ว
เจียงเฟิงปล่อยมือที่โอบกอดหลิวซูชางออก น้ำเสียงแฝงด้วยความเสียดายที่พอดีคำ มองไปที่หยางเทียนเจิ้นซึ่งกำลังจะระเบิดอารมณ์
"จริงๆ แล้ว ผู้หญิงโดยธรรมชาติแล้วจะไล่ตามผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง"
"ถ้าเธอไม่สนใจนายเลย นั่นก็พิสูจน์ได้เพียงเรื่องเดียว..."
เจียงเฟิงหยุดไปครู่หนึ่ง ทุกคำเหมือนตะปูดอกหนึ่ง
"นายอ่อนแอจริงๆ"
เขาหันไป มองหลิวซูชางด้วยสายตาอ่อนโยน
"คุณหลิว บอกท่านทนายหยางสิ ว่าทำไมคุณถึงเกลียดเขามาตั้งแต่แรก บอกความจริงอันโหดร้ายนั้นให้เขาฟังหน่อย"
หยางเทียนเจิ้นหยุดหายใจ จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของหลิวซูชาง
หลิวซูชางเงยหน้าอันงดงามนั้นขึ้นมาในที่สุด สายตาจริงจังอย่างที่สุด ราวกับกำลังกล่าวข้อเท็จจริงเชิงวัตถุวิสัย
"ฉันได้ยินว่า... ทนายหยาง นายเพราะ... เอนเอียงมากเกินไปมาหลายปี ร่างกายถูกดูดจนหมดแล้ว ตอนนี้... ไม่ไหวแล้ว"
เสียงของเธอเบาลงเรื่อยๆ แต่ทุกคำกลับแทงใจคนฟัง
"ฉันก็เลยรู้สึกว่า... ความสามารถนายสู้เจียงเฟิงไม่ได้ ขนาดก็ไม่เท่าเจียงเฟิง..."
"ฉัน... เกลียดคนขี้ขลาด"
พูดจบประโยคนี้ หลิวซูชางราวกับใช้แรงทั้งหมดที่มี ก้มหน้าสีแดงก่ำลงไปซุกในอกของเจียงเฟิง แม้แต่ลำคอขาวผ่องก็แดงระเรื่อ
คำสองคำนี้ ดั่งฟ้าผ่าลงมากลางแดนเก้า ระเบิดดังสนั่นในหัวของหยางเทียนเจิ้น!
เจียงเฟิงกลั้นรอยยิ้มไว้ ใบหน้ายังคงมีสีหน้าเยาะเย้ยเหมือนเดิม: "ท่านทนายหยาง ได้ยินไหม? คุณหลิวเกลียดคนขี้ขลาด นี่แหละคือเหตุผลหลักที่นายถูกมองข้ามมาตลอด"