หลี่จิ้งรายงานข้อมูลทั้งหมดเสร็จสิ้น ดวงตาเปล่งประกายด้วยไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว
"ดังนั้น บริษัทยาตระกูลซุนเพื่อผูกขาดตลาด ถึงกับจะผลักท่านผู้อำนวยการถังกับผู้ป่วยเหล่านี้ลงสู่หุบเหวลึกพร้อมกันงั้นหรือ?"
เจียงเฟิงปิดแฟ้มคดีในมือ ปลายนิ้วเคาะที่ปกแฟ้มเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
"เกมของทุน มันก็เป็นแบบนี้มาโดยตลอด"
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันราวกับพายุฝนจะถาโถม
"เอาล่ะ เตรียมตัวได้ แล้วไปพบกับท่านอัยการเกาคนนั้นกัน"
หลี่จิ้งฮึกเหิมขึ้นมาทันที แต่แล้วก็แวบหนึ่งของความลังเลก็ผุดขึ้นมา: "หัวหน้า ครั้งที่แล้วที่สำนักงานอัยการ เขาไม่ยอมให้โอกาสเราได้พบหน้าเลยแม้แต่น้อย ครั้งนี้เกรงว่า..."
เจียงเฟิงยิ้ม
รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงแต่การคำนวณ
"เขาไม่ยอมพบเรา เราก็ต้องทำให้เขาจำต้องมาพบเราเอง"
"เสี่ยวจิ้ง จำไว้ กติกาคืออาวุธ ไม่ใช่โซ่ตรวน"
เจียงเฟิงลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อคลุมขึ้นมา
"ยื่นคำร้องต่อศาลกลางเมืองกุ้ยเฉิง ขอให้มีการประชุมก่อนการไต่สวน"
ดวงตาของหลี่จิ้งเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที
เธอเข้าใจแล้ว
การประชุมก่อนการไต่สวน อัยการโจทก์ ทนายแก้ต่าง และผู้พิพากษา ทั้งสามฝ่ายจำเป็นต้องเข้าร่วม
นี่คือแผนเปิดเผย
เกาฉวน หลบเลี่ยงไม่ได้อีกต่อไป!
......
วันต่อมา ศาลกลางเมืองกุ้ยเฉิง ห้องประชุมที่สาม
อากาศอึมครึม
เจียงเฟิงและหลี่จิ้งนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ฝั่งตรงข้ามเป็นที่นั่งว่างเปล่า
บนบัลลังก์ผู้พิพากษาหลัก มีชายวัยกลางคนหน้าตาแบบคนจีนแท้ ๆ นั่งอยู่ ตราประจำศาลบนไหล่เปล่งประกายระยิบระยับ
ประธานศาลอาญา ท่านโหวถิง
เขามีใบหน้าเคร่งขรึม องอาจโดยไม่ต้องแสดงออก ดวงตาดุจไม้บรรทัด ราวกับสามารถวัดใจคนได้
เวลาเพิ่งผ่านเก้านาฬิกาไป โหวถิงยกข้อมือขึ้น มองดูนาฬิกาข้อมือ