"โอ้? เขารู้เรื่องความสัมพันธ์ของเราแล้ว? ฮ่าๆๆ รู้แล้วจะทำไม?"
"กฎหมายห้ามเราเป็นเพื่อนกันหรือไง?"
"อัยการเกา นายเป็นตัวแทนดำเนินคดีของรัฐ ทำตามหน้าที่โดยเคร่งครัด มันจะไปเกี่ยวข้องอะไรกับพ่อค้าธรรมดาๆ อย่างฉัน?"
เสียงหัวเราะของซุนหลินเต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ย
เกาฉวนถูกประโยคเหล่านี้สะกิดให้สติกลับมาในทันที
จริงด้วย! ทุกขั้นตอนล้วนถูกต้องตามกฎหมาย จะไปกลัวอะไร? เจียงเฟิงแค่หลอกขู่มาหวาดเสียวเท่านั้น!
"หึหึ" ซุนหลินหัวเราะเบาๆ ปลายสาย แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที "แต่ไอ้เจียงเฟิงนี่ก็มีฝีมืออยู่นะ ใช้กลอุบายเจาะใจทีเดียว ทำเอาอัยการผู้ยิ่งใหญ่ของเราตกใจได้ขนาดนี้"
เกาฉวนหน้าร้อนผ่าว รีบแก้ตัว "ไม่ๆ ประธานซุน ผมไม่ได้กลัวเขา ผมห่วงว่ามันจะลากมาถึงคุณไงครับ!"
"ฮ่าๆๆ พอได้แล้ว อย่ามาเยินหยอก"
น้ำเสียงซุนหลินเย็นลงทันที
"คดีนี้ หลักฐานมัดตัวชัดเจน ถ้าแบบนั้นนายยังแพ้ได้อีก ก็เอาหัวตัวเองมาเจอฉันได้เลย"
เสียงโทรศัพท์ถูกวางลงอย่างไม่ใยดี
ภายในห้องสวีตประธานาธิบดีของโรงแรมหรูที่สุดในเมืองกุ้ยเฉิง ซุนหลินโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เขาเอามือไพล่หลังเดินวนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ นานเท่าใดกว่าความหวาดหวั่นที่เกิดจากเจียงเฟิงจะค่อยๆ สงบลง
แม้ปากจะพูดสบายๆ แต่การที่อีกฝ่ายสามารถสืบหาความเชื่อมโยงระหว่างเขากับเกาฉวนได้ภายในเวลาอันสั้นขนาดนี้ ไอ้เจียงเฟิงนี่ ทำให้เขารู้สึกถึงความระแวงอยู่บ้างจริงๆ
แต่เขาลองทบทวนเรื่องทั้งหมดอย่างละเอียดแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังตลอด ไม่มีขั้นตอนไหนที่ผิดกฎหมายเลย
แล้วจะไปกลัวอะไร?
"หึ ให้ฉันได้สิทธิ์ผลิตยาสามัญปลอมๆ ราคาถูกอย่างนั้นหรือ?"
"แล้วฉันจะเอาอะไรกิน? นายคิดว่าฉันเป็นหน่วยงานรัฐ มาทำบุญอะไรอย่างนั้นหรือ?"