เสียงของหลี่จิ้งดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแรงกดดันที่ไม่เปิดให้โต้แย้ง
“ไม่เปิดใช่มั้ย ก้าวต่อไป จะไม่ใช่แค่ยางรถแล้ว”
“คุณ...คุณเป็นใครกันแน่! ฉันเปิด! เปิดแล้วได้ยังไง!”
หยางเป่าเหรินแทบจะร้องไห้
ผู้หญิงคนนี้โหดเกินไปแล้ว! เตะทีเดียวระเบิดยางกันกระสุนได้ นี่มันคนหรือวะ?!
เขาไม่สงสัยเลย ถ้าพูดจุกจิกอีกสักประโยค หัวของเขาอาจจะระเบิดเหมือนยางรถจริง ๆ
เขาสั่นไปทั้งมือ เหยียบคันเร่งปึ้บลงไป แต่จู่ ๆ ก็หมุนพวงมาลัยสุดแรง พยายามจะหนี
“คิดจะหนีเหรอ?”
มุมปากของหลี่จิ้งยกขึ้นกับรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ในรัศมีร้อยเมตร รถวิ่งไม่ทันฉันหรอก!”
เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กล้ามเนื้อขากระตุกเกร็งในพริบตา ร่างกายทั้งร่างพุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย!
แค่สองก้าว เธอก็ไล่ตามรถที่พุ่งออกไปได้ทัน จากนั้นกระโดดขึ้นไป ลงบนเบาะข้างคนขับอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง!
“บ้าจริง! คุณเป็นคนหรือผีกันแน่!”
ครั้งนี้ ทำเอาความกล้าของหยางเป่าเหรินแตกสลายไปจริง ๆ
“เลี้ยวหรือไม่เลี้ยว?”
เสียงของหลี่จิ้งราวกับมาจากขุมนรกชั้นเก้า
“เลี้ยว! เลี้ยว! อย่าฆ่าฉัน!”
หยางเป่าเหรินหมดสภาพไปโดยสิ้นเชิง ร้องไห้ตะโกนพร้อมกับหมุนพวงมาลัยสุดแรง
วินาทีถัดมา ลัมโบร์กีนีมูลค่านับล้าน ราวกับวัวป่าที่ไร้การควบคุม พุ่งหัวทิ่มลงไปในบึงน้ำข้างหน้า
จ๋อม!
น้ำกระเซ็นกระจาย
ในจังหวะที่รถพุ่งลงไป หลี่จิ้งได้ถอยหลังออกมาอย่างคล่องแคล่ว ลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ปัดฝุ่นที่ไม่ได้มีอยู่จริงบนมือ
“คุณขับเข้าไปเองนะ ไม่เกี่ยวกับฉัน”
“กลั่กกลั่ก...ช่วย...กลั่ก...ช่วยฉันด้วย!”
เสียงดังสนั่นดึงดูดสายตาของผู้คนที่ผ่านไปมาได้ทั้งหมดทันที