คำถามนี้ ทำให้ดวงตาของหลิวซูชางเบิกกว้างขึ้นมาทันที!
เธอไม่คิดว่าเจียงเฟิงจะโยนคำถามกลับมา และยังโยนได้แม่นยำขนาดนี้!
เจียงเฟิงไม่รอให้เธอตอบ รูดหน้าจอมือถือเปิดคลิปจากกล้องวงจรปิดตอนนั้นขึ้นมา
เขาไม่ได้กดเล่น แต่ลากแถบความคืบหน้าไปหยุดที่ภาพหนึ่งโดยเฉพาะ แล้วยื่นมือถือไปตรงหน้าหลิวซูชาง
ภาพที่หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น คือจังหวะที่เด็กสาวถูกเหวี่ยงออกมาจากใต้ท้องรถพอดี
"ตรงนี้" นิ้วของเจียงเฟิงแตะเบา ๆ ลงบนหน้าจอ
หลิวซูชางจ้องภาพนั้น สายตาเผยความตกตะลึงอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก
เสียงของเจียงเฟิงดังขึ้นเรื่อย ๆ ไม่เร่งรีบ แต่ทุกคำแทงใจดำ
"แก่นของข้อโต้แย้งของทนายความฝ่ายตรงข้าม ต้องเป็นเรื่อง 'การขาดเจตนาฆ่า' แน่นอน"
"เขาจะพยายามพิสูจน์ให้ได้ว่า หลังจากที่ลูกสาวถูกเหวี่ยงออกไป ผู้ต้องหา 'เชื่อโดยความรู้สึก' ว่าแม่ก็ถูกเหวี่ยงออกไปพร้อมกันด้วย"
"ดังนั้น การถูกลากไปหลายร้อยเมตรต่อจากนั้น ในความคิดของผู้ต้องหา รถใต้ท้องจึง 'ไม่มีคน' พฤติกรรมของเธอจึงไม่ใช่การสานต่อของ 'การฆ่าคนโดยเจตนา' แต่กลายเป็น 'ความประมาท'"
"เป้าหมายสูงสุดของพวกเขา คือการทำให้ 'ฆ่าคนโดยเจตนา' กลายเป็น 'ทำคนตายโดยประมาท'"
พูดถึงตรงนี้ เจียงเฟิงหยุดไปครู่หนึ่ง ให้เวลาหลิวซูชางได้ขบคิด
หลี่จิ้งที่อยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วถึงบางอ้อ โกรธจนกัดฟันกราม "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ไง! พวกสารเลวนี้ ช่างน่าเกลียดจริง ๆ!"
สายตาของเจียงเฟิงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของหลิวซูชางตลอดเวลา คอยจับทุกอารมณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เปลี่ยนไปบนใบหน้าเธอ
"แน่นอน ผู้พิพากษาชั้นอุทธรณ์ไม่ได้เชื่อทั้งหมด มิฉะนั้น คงไม่ใช่การลดจากรอลงอาญาเป็นจำคุกตลอดชีวิต แต่คงตัดสินเป็นความผิดฐานประมาทด้วยโทษจำคุกไม่กี่ปีไปแล้ว"