หลิวฮวาเถิงรับสายไปสองครั้งก็ทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป เขาวางหูโทรศัพท์ลงอย่างหนักหน่วง แต่เสียงกลับสงบผิดปกติ สงบเสียจนขนลุก
"ไป เรียกคนแผนกกฎหมายมาหาฉัน"
ในขณะนั้น เจิ้งเทา หัวหน้าแผนกกฎหมายของบริษัทเพนกวิน ยังคงจัดการงานประจำวันที่อยู่ในมืออยู่
เมื่อข่าวแพ้คดีถาโถมเข้าสำนักงานของเขาราวกับสึนามิ ทั้งร่างของเขาก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ
"แพ้? แพ้ได้ยังไง? ต้องชดใช้ถึง 120 ล้าน? ไอ้หมีเซี่ยงโว่ยโง่เง่านั่นไปทำอะไรอยู่?!"
เจิ้งเทาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เขารีบเปิดแอปหุ้นอย่างรวดเร็ว เส้นสีเขียวสุดลูกหูลูกตาที่ราวกับหุบเหวไร้ก้นนั้น ทำเอาหัวใจเขาแทบหยุดเต้น
จบเห่
ครั้งนี้ จบเห่จริง ๆ
เจิ้งเทาไม่ได้รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนสุดในตอนแรก แต่ฝืนใจตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วรีบเรียกเอกสารการไต่สวนทั้งหมดมาดูด้วยความเร็วสูงสุด
ยิ่งดู เขาก็ยิ่งขนหัวลุก
ในฐานะบุคคลระดับแนวหน้าของวงการกฎหมายในประเทศ เจิ้งเทามองทะลุแผนการที่ราวกับงานศิลปะของเจียงเฟิงได้ในพริบตา
การใช้การเจรจาถ่วงเวลาคือแผนเปิดเผย คือลูกถ่วง
ยักย้ายถ่ายเทอย่างลับ ๆ จดสิทธิบัตรอย่างบ้าคลั่งต่างหากที่เป็นหมัดฆ่าที่แท้จริง
ต่อเนื่องกันเป็นลูกโซ่ ทุกก้าวเหยียบอยู่บนจุดที่เพนกวินหยิ่งยโสและเผลอตัวมากที่สุด
นี่มันไม่ใช่การฟ้องร้อง แต่เป็นการผ่าตัดที่แม่นยำซึ่งวางแผนไว้เนิ่นนานอย่างชัดเจน!
"เจียงเฟิงคนนี้... เป็นปีศาจ!"
เก็บเอกสารเรียบร้อย เจิ้งเทาสูดหายใจลึก จัดการเน็คไท แล้วเดินไปยังห้องทำงานที่ตอนนี้ต้องเป็นศูนย์กลางของพายุอย่างแน่นอน
ระหว่างทาง เขาบังเอิญเจอหวังคุนรองรัฐมนตรีช่วยฯ ที่สีหน้าซีดเผือดไม่ต่างกัน
ทั้งคู่สบตากัน ไม่ต้องพูดอะไร สีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ความหวาดกลัว และความจนใจที่แทบจะกัดกินหัวใจก็บอกทุกอย่างได้แล้ว