ปัง!
เอกสารที่พิมพ์ว่า “สำนักงานกฎหมายซ่างผิ่น” ถูกหลิวฮวาเถิงฟาดใส่หน้าเจิ้งเทาราวกับฉีกหน้าเขาทิ้งทั้งเป็น
กระดาษปลิวกระจายเต็มพื้น
“ไอ้ขยะ! พวกขยะ! ไร้ประโยชน์!”
เสียงของหลิวฮวาเถิงแหบพร่า หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ชี้นิ้วไปที่จมูกของเจิ้งเทา ทุกคำพูดราวกับถูกบีบออกมาจากซอกฟัน
“ฉันนึกว่าเป็นสำนักงานกฎหมายระดับแนวหน้าอะไร! ที่แท้ก็เป็นแค่โรงงานเล็กๆ กระจอกๆ ที่มีคนแค่ห้าคน!”
“ไอ้เจียงเฟิงนั่น! คดีแรกๆ ที่เพิ่งออกปากก็ส่งลูกความตัวเองเข้าคุกไปแล้ว! พวกนาย... พวกนายแม่งแพ้ให้กับคนแบบนี้ได้ยังไง!”
“ไร้ประโยชน์!!!”
หลิวฮวาเถิงโกรธจนหน้าดำคล้ำเป็นสีตับหมู ตาลายไปหมด ร่างกายโซซัดโซเซ เกือบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น
เจิ้งเทาจะกล้าเบี่ยงตัวไปไหนได้ รีบพุ่งเข้าไปประคองเขาไว้ทันที
“คุณหลิว! คุณหลิวใจเย็นก่อนครับ! ครั้งนี้... เป็นเพราะเจียงเฟิงมันฉวยจังหวะ มันเล่นสกปรก พวกผมไม่ทันตั้งตัว! ขอแค่พวกผมได้ตั้งหลักใหม่ รับรองว่าจะ...”
ยังพูดไม่ทันจบ จอภาพขนาดยักษ์ในออฟฟิศก็เปลี่ยนภาพไปอย่างกะทันหัน
บนจอโทรทัศน์ ปรากฏภาพเจียงเฟิงกำลังให้สัมภาษณ์
หลิวฮวาเถิงจ้องหน้าจอแทบไม่กะพริบตา เขาอยากเห็นให้ชัด ว่าไอ้คนที่ทำให้มูลค่าบริษัทเกมเพนกวินหายไปเป็นหมื่นล้านในวันเดียวเนี่ย มันเป็นสัตว์ประหลาดสามหัวหกแขนขนาดไหนกัน!
ในภาพ เจียงเฟิงหันหน้าไปทางกล้องนับไม่ถ้วน ยิ้มอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงชัดเจนก้องไปทั่วทั้งออฟฟิศ
“ผมคิดว่า บริษัทเกมทั่วประเทศสามารถเลียนแบบวิธีการของพวกเราได้ โดยการยื่นขอจดสิทธิบัตรฟังก์ชันหลักๆ ของเกม”
“วิธีนี้จะช่วยปกป้องตัวคุณเองได้อย่างมีประสิทธิภาพ”