"แน่นอน ผมรู้ว่าต้องมีคนถามว่า เด็ก ๆ ไม่รู้จักขัดขืนหรือไง ทำไมไม่บอกพ่อแม่? ต้องคอยทนทุกอย่างด้วยตัวเอง แล้วพอเกิดเรื่องขึ้นก็มาโทษพ่อแม่?"
พูดมาถึงตรงนี้ สายตาของเจียงเฟิงกวาดไปทั่วห้อง สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ใบหน้าที่โกรธแค้นและสับสนทั้งสี่ของพ่อแม่ เขามุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับมีความเวทนา
เขายิ้ม
"ทุกคนครับ ผมอยากบอกว่า เด็กสมัยนี้จิตใจดีเกินไป รู้จักคิดมากเกินไป"
"พอเจอปัญหา สิ่งแรกที่คิดคือเก็บไว้กับตัวเอง พอเจอความอยุติธรรม ก็คิดแต่จะระบายออกมาเอง"
"ต่อให้โดนพ่อแม่ปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมที่สุด สิ่งแรกที่พวกเขาคิด กลับเป็นว่า ถ้าขัดขืนไป แล้วพ่อแม่จะไม่สบายใจไหม"
"เพื่อให้พวกคุณมีความสุข พวกเขาเลือกที่จะเงียบ ๆ อดทนกับความเจ็บปวดราวนรกนี้ เลือกที่จะเสียสละตัวเอง เพื่อตอบสนองความต้องการที่บิดเบี้ยวและไร้มนุษยธรรมของพวกคุณ!"
"แล้วพวกคุณล่ะ?"
น้ำเสียงของเจียงเฟิงพลันเยือกเย็นลงทันที
"พวกคุณก็เหมือนเด็กทารกที่โตแล้วแต่ไม่เคยถูกสอนให้รู้จักผิดชอบชั่วดี นั่งกิน'ความกตัญญู'ที่ลูกหลานสังเวยให้ด้วยความเจ็บปวดอย่างหน้าตาเฉย แต่กลับไม่เห็นการเสียสละของพวกเขาเลยสักนิด!"
"แถมยังเพิ่มความโหดร้ายเข้าไปอีก!"
"ที่เด็ก ๆ กลายเป็นแบบนี้ ก็เพราะพวกเขายอมรับการควบคุมจิตใจจากพวกคุณโดยสมัครใจ เพราะพวกเขาไร้เดียงสาคิดว่า ถ้าตัวเองอดทนอีกสักหน่อย ก็จะได้เห็นรอยยิ้มของพวกคุณ พวกเขาแค่ไม่อยากให้พวกคุณเสียใจเท่านั้นเอง!"
เจียงเฟิงพูดไม่เร็วนัก แต่ทุกคำเหมือนค้อนหนัก ๆ ทุบลงบนหัวใจของทุกคน
"ส่วนการควบคุมจิตใจของพ่อแม่นั้น มีหลายรูปแบบ"
"แบบเสียสละตัวเอง ใช้คำว่า'ฉันเสียสละให้แกไปเท่าไหร่'ทำให้คุณรู้สึกผิดไม่รู้จบ"
"แบบข่มขู่คุกคาม ใช้คำว่า'ไม่เชื่อฟังก็ออกไปเลย'ทำให้คุณอยู่บ้านตัวเองก็ยังหวาดระแวงไม่เป็นอันทำอะไร"
"และที่พบบ่อยที่สุด เลวทรามที่สุดก็คือรูปแบบ'เพื่อแกเอง' ห่อหุ้มการควบคุมและการกดขี่ทุกอย่างให้เป็นความรัก ให้คุณเห็นใจพ่อแม่ บังคับตัวเองให้ตามพวกเขาลงไปสู่ห้วงแห่งความทุกข์ด้วยกัน"