คำพิพากษาว่าเซี่ยเวยไม่ผิดราวกับระเบิดน้ำลึก ไม่เพียงทำลายมุมมองต่อโลกของหลัวต้าเสียงจนแหลกละเอียด
แต่ยังก่อคลื่นยักษ์ถาโถมไปทั่ววงการทนายความของหลงกั๋ว!
ผู้คนที่อยู่ที่นั่นล้วนเป็นยอดฝีมือด้านกฎหมาย จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน
แต่ตอนนี้ ประกาศจากศาลชั้นกลางเมืองเทียนไห่กลับเสมือนประกาศอย่างโจ่งแจ้งว่า สิ่งที่พวกเขาเรียนมาหลายสิบปีล้วนเป็นแค่เศษกระดาษ!
ฆ่าคน แต่มีภาวะซึมเศร้า เพราะฉะนั้นจึงไม่ผิด
นี่มันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของระบบกฎหมายทั้งระบบชัด ๆ!
อู๋เหยียนจู่ บล็อกเกอร์ชื่อดังในแวดวงกฎหมาย หยิบใบปริญญาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของตัวเองออกมาในห้องไลฟ์สดด้วยความตื่นเต้น แทบจะฟาดมันลงบนกล้อง
“พวกคุณดูสิ! กระดาษใบนี้ของผมมันเป็นเศษกระดาษหรือไง? ผมยอมรับว่าผมเป็นแฟนคลับเจียงเฟิง แต่คำพิพากษานี้ ผมยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!”
อีกหนึ่งเซเลบอย่างเผยงวี่เอียนมีสีหน้าเคร่งขรึม “คราวนี้ผมอยู่ฝ่ายอู๋เหยียนจู่ เรื่องนี้เหลวไหลเกินไปแล้ว! เหลวไหลกว่าการไต่สวนทุกครั้งที่เจียงเฟิงเคยเจอมารวมกันเสียอีก! เมื่อก่อนอย่างน้อยก็ยังถกกันอยู่ในกรอบกฎหมาย แต่คราวนี้กระโดดออกไปนอกโลกแล้ว!”
เว็บบอร์ดทนายความและกลุ่มวิชาชีพต่าง ๆ ลุกเป็นไฟไปหมด
“ภาวะซึมเศร้า...ใช้ให้พ้นผิดได้จริงเหรอ? พอดีฉันมีคดีอยู่ในมือคดีหนึ่ง...”
“พ้นผิดบ้าบออะไร! ใครจะรู้ว่าไอ้เจียงเฟิงตัวประหลาดนั่นแก้ต่างยังไง! แต่ฉันกล้าเอาอาชีพทนายของตัวเองเป็นเดิมพันเลยว่า ถ้าแกกล้าใช้เหตุผลนี้ ผู้พิพากษาไล่แกออกจากศาลตั้งแต่ในชั้นศาลแน่!”