พวกนักข่าวคลั่งกันไปหมดแล้ว
ไมโครโฟนและเครื่องบันทึกเสียงนับไม่ถ้วนรวมตัวกันเป็นคลื่นสีดำ ซัดโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
“หลี่จิ้ง คุ้มกันฉัน!”
“มาแล้วค่ะ!”
ร่างเล็กบอบบางของหลี่จิ้งพลันระเบิดพลังอันน่าทึ่งออกมา ราวกับเขื่อนกั้นน้ำที่ขวางอยู่ตรงหน้าเจียงเฟิงอย่างแน่นหนา
แต่เธอปกป้องทุกคนไม่ได้
เซี่ยเวยถูกฝูงชนกลืนหายไป
ไมโครโฟนเย็นเฉียบแทบจะจ่อเข้าไปในลำคอของเขา
“ขอให้ทุกท่านใจเย็นก่อนครับ”
เสียงของเจียงเฟิงไม่ดังนัก แต่กลับเหมือนเข็มที่เจาะฟองแห่งความอึกทึกให้แตก
“ไม่อย่างนั้น ผมจะดำเนินคดีกับทุกคนที่อยู่ที่นี่ตามกฎหมาย”
ทั้งบริเวณเงียบกริบ
เหล่านักข่าวที่กำลังคลุ้มคลั่งราวกับถูกบีบคอ ท่าทางแข็งค้างอยู่กลางอากาศ
ในที่สุดก็มีนักข่าวคนหนึ่งยกไมโครโฟนขึ้นอย่างมือสั่น แล้วถามสิ่งที่ทุกคนสงสัยอยู่ในใจ
“ขอถามทนายเจียงหน่อยครับ ความจริงในการไต่สวนคืออะไรกันแน่? เซี่ยเวยได้รับการปล่อยตัวเพราะไม่ผิด เนื่องจากภาวะซึมเศร้าจริงหรือครับ?!”
คำถามนี้ราวกับก้อนหินมหึมาที่ถูกโยนลงกลางทะเลสาบ
ไฟสีแดงบนกล้องทุกตัวกะพริบวูบวาบ ลมหายใจของทุกคนพลันหยุดชะงัก
ทุกคนกำลังรอคำตอบ
เจียงเฟิงรู้ดีว่าเบื้องหลังเลนส์กล้อง ยังมีดวงตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาทางนี้
บรรดาอธิการบดี ผู้อำนวยการ และศาสตราจารย์ผู้สูงส่งเหล่านั้น เวลานี้คงกำลังกัดฟันกรอด รอให้เขาเป็นคนตัดสินชะตา
มุมปากของเจียงเฟิงยกขึ้นเล็กน้อย
เขาเผชิญหน้ากับกล้องทุกตัว น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่แฝงความหมายที่ไม่อาจโต้แย้งได้
“อาการป่วยของเซี่ยเวยร้ายแรงกว่าที่พวกเราทุกคนคิดไว้มาก”
“ส่วนรายละเอียดในการไต่สวน ผมไม่สามารถเปิดเผยได้ ผมต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดเรื่องการไต่สวนแบบไม่เปิดเผย”
ประโยคนี้ราวกับฟ้าผ่าลงมา
มันไม่ได้อธิบายอะไรเลย แต่กลับอธิบายทุกอย่าง
มันมอบคำตอบให้ทุกคนจินตนาการและตีความต่อได้อย่างไม่รู้จบว่า สภาพจิตใจของเซี่ยเวยพังทลายไปแล้ว ดังนั้น ฆ่าคนก็ไม่ผิด!