"อิอิ" เจียงเฟิงหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว
แต่ที่ตอบรับเขาคือสายตาที่เย็นชาเฉียบขาดของชิวอิ่งในชั่วพริบตา
เธอค่อยๆ กอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าเบนไปอีกทาง น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความโกรธและผิดหวังที่ถูกกดไว้
"ฉันไม่อยากรู้สึกแบบครั้งที่แล้วอีก ครั้งนี้ นายต้องเล่าแผนทั้งหมดให้ฉันฟัง ไม่งั้น นายไปคนเดียวเลย"
เธอไม่ได้มองเจียงเฟิงอีกต่อไป มีเพียงคางที่เงยขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่ดื้อรั้น
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงเฟิงแข็งทื่อในทันที
เขารู้ตัวทันทีว่าตัวเองทำนิสัยเก่าๆ ซ้ำอีกแล้ว
มักจะแบกความกดดันและแผนทั้งหมดไว้บนบ่าเพียงลำพังเสมอ โดยไม่ให้ความไว้วางใจและข้อมูลแก่สมาชิกในทีม โดยเฉพาะพรรคพวกคนสำคัญ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้นำควรทำ
สิ่งที่ทำให้ชิวอิ่งโกรธไม่เคยเป็นความยากของภารกิจ แต่เป็นความรู้สึกไม่ได้รับความเคารพจากการถูกปิดบัง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เจียงเฟิงก็เก็บอาการเล่นตลกทั้งหมด
เขานั่งตัวตรง สายตาจริงจังมองใบหน้าด้านข้างของชิวอิ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ฉันยอมรับผิด"
"เรื่องครั้งนั้นเป็นความผิดของฉัน ผู้นำที่ไม่แบ่งปันข้อมูลกับทีม ไม่มีสิทธิ์นำทีม"
"ฉันสัญญากับนาย นี่เป็นครั้งสุดท้าย"
พอได้ยินเช่นนั้น ชิวอิ่งหันขวับกลับมาอย่างตกใจ มองเจียงเฟิงด้วยความประหลาดใจ
เธอไม่คิดเลยว่าเจียงเฟิงจะยอมรับผิดได้อย่างราบรื่นขนาดนี้ และชี้ไปที่แก่นของปัญหาได้อย่างคมคาย
ในดวงตาที่เคยมีโทสะ น้ำแข็งก็ค่อยๆ ละลายหายไป
จากนั้น รอยยิ้มสดใสที่เปล่งออกจากใจก็ผุดขึ้นบนใบหน้า พลังรอบตัวเธอกลายเป็นแจ่มใสขึ้นมาทันที
เธอหันกลับมาหาเจียงเฟิง โน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือบนโต๊ะ ดวงตาเปล่งประกายความไว้วางใจและความคาดหวัง