พอพูดแบบนั้น เจียงเฟิงก็เข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที
ตัวเองเคยพูดอะไรทำนองนั้นกับชิวอิ่งจริง ๆ ด้วย!
“สรุปว่า การบีบให้เขายอมรับต่อหน้าศาลว่าตัวเองเป็นโรคจิต นี่คือ ‘จุดขาย’ ที่นายว่าใช่ไหม?”
ชิวอิ่งพยักหน้าอย่างจริงจัง แววตาเผยประกายที่ทั้งสุขุมและบ้าคลั่งปนกัน
“คุณเจียงคะ ฉันวิเคราะห์มาแล้ว”
“แทนที่คนดูจะอยากเห็นหยางเทียนเจิ้นถูกพิพากษาด้วยข้อกฎหมายแห้งแล้ง พวกเขาอยากเห็นภาพเขาหลุดจากความเป็นผู้ดีจนก้มหน้ามองพื้นต่างหาก เป็นภาพที่เอาไปทำมีมแจกกันจนรุ่นลุ่นแบบนั้น”
เออเว้ย!
เจียงเฟิงสะเทือนใจไปทั้งตัว สายฟ้าฟาดผ่าในสมอง
คิดไปคิดมาก็จริงแฮะ!
คลิปที่หยางเทียนเจิ้นร้องไห้น้ำมูกน้ำตาเรียกตัวเองว่า “โรคจิต” ต่อหน้าศาล แรงส่งของมันน่ากลัวกว่าคำพิพากษาหน้ากาก ๆ ตั้งเยอะ
พวกชอบดูเรื่องสนุกต้องจดไว้ติดอันดับเรื่องมหัศจรรย์ในการไต่สวนประจำปีแน่นอน!
“แล้วแผนต่อไปล่ะ? นายคิดไหม เขายอมอับอายขนาดนั้น เพื่อให้ผู้พิพากษาเชื่อว่าเขาแค่ล่วงละเมิดทางวาจา ไม่ใช่อาชญากรรม” เจียงเฟิงเอ่ยเตือนเสียงแผ่ว
ชิวอิ่งได้ยิน ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มสุดมั่นใจ
รอยยิ้มนั้น ทั้งสุขุมเหมือนนายพราน และแฝงความเจ้าเล่ห์นิด ๆ
“แบบนั้นเขาก็ตกหลุมพรางฉันพอดี”
“เพื่อให้เขาลดการ์ด ฉันจะเดินตามความคิดเขา ให้เล่นแค่ ‘การล่วงละเมิดทางวาจา’ ไปเลย”
“ส่วนจะทำยังไงให้เขาเสียหน้าหนักสุด ดึงดูดความสนใจได้มากที่สุด…”
เธอหยุดไปชั่วครู่ อำพรางไว้เป็นความลับ สายตาคู่สวยจ้องเจียงเฟิงตรง ๆ
“เดี๋ยวนายก็รู้เอง”
วินาทีนั้น แม้แต่เจียงเฟิงก็ยังอึ้งไปเหมือนกัน
หมัดชุดนี้ของชิวอิ่ง เรียกยอดเรตติ้งให้คดีนี้ได้เต็มแม็กซ์จริง ๆ
พี่ชิวตั้งใจทำตามนโยบาย “เรตติ้งคือพระเจ้า” ของตัวเอง จนเหนือกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก!
แต่เพียงว่า…
สายตาเจียงเฟิงเริ่มซับซ้อน
แผนการแบบนี้ แทบจะสวนทางกับภาพลักษณ์เดิมของชิวอิ่งโดยสิ้นเชิง