"หนึ่งสัปดาห์"
ปลายสาย เสียงของเจียงเฟิงนิ่งสงบไร้คลื่นแม้แต่สักนิด แต่กลับแฝงไว้ซึ่งอำนาจที่ไม่อาจท้าทาย
"ได้! ฉันรอ!"
เหยียนเจิ้งกัดฟันวางสาย หันไปปลอบหุ้นส่วนสองคนที่แทบจะระเบิดออกมาแล้ว
เวลา คืบคลานมาถึงวันที่ห้าอย่างทรมาน
จดหมายฉบับที่ห้า ราวกับใบสั่งมรณะ มาถึงตรงเวลาเป๊ะ
หยางเทียนเจิ้นถึงกับคิดอยากตายขึ้นมาในตอนนี้
ถ้าย้อนกลับไปได้ เขายอมเลือกติดคุก อย่างน้อยก็ยังรักษาศักดิ์ศรีความเป็นชายไว้ได้บ้าง
เขานิ้วสั่น เปิดซองจดหมายออกมาอย่างชาชิน
ปากยังพึมพำอย่างประสาท ๆ ว่า "ดูสิแกจะโจมตีบุคลิกฉันได้อีกแค่ไหน..."
แต่เนื้อหาในกระดาษทำให้เขาชะงัก
ไม่มีการโจมตีส่วนตัวแม้แต่คำเดียว
แล้วน้ำเสียงที่ทั้งเศร้าสร้อย ราวกับกำลังสั่งเสียเรื่องสุดท้ายทั้งแผ่นเนี่ย มันหมายความว่ายังไง?
"ฉัน หยางเทียนเจิ้น เป็นคนบาป ชาตินี้ฉันทำตัวเปื้อนเปรอะ ทุกอย่างจะจบลงที่นี่ ฉันมีบาปหนา คงมีแต่การชดใช้เท่านั้น ฉันตายไปก็ไม่เสียดายชีวิต ถ้าชีวิตของฉันจะล้างบาปได้ ฉันยอมตายเป็นหมื่นครั้ง!"
เข้าใจแล้ว!
หยางเทียนเจิ้นอ่านซ้ำหลายรอบ รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นขึ้นมาทางต้นคอ
นี่ไม่ใช่จดหมายขอโทษ
นี่คือจดหมายอำลา!
เจียงเฟิงไอ้เวร!
มันคิดจะทำอะไรกันแน่?
แต่ไม่ว่าอย่างไร การประจานต่อสาธารณะยาวนานห้าวันนี้ ในที่สุดก็จบลงเสียที
"เจียงเฟิง แกรอฉันได้เลย ฉันจะฆ่าแกด้วยมือตัวเองให้ได้!"
หยางเทียนเจิ้นกำหมัดแน่น ข้อนิ้วซีดขาว ฟันกัดกันดังกรอด ๆ
บัญชีนี้ เขาจะจำไปตลอดชาติ!
หลังจากจดหมายฉบับที่ห้าถูกส่งออกไป กระแสความสนุกบนโลกออนไลน์ก็ค่อย ๆ ซาลง ผู้คนอ่านจดหมาย "อำลา" นี้ไม่เข้าใจความหมายแฝง พูดคุยกันไม่กี่ประโยคก็แยกย้าย